Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 5 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 356/22

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2022 r. (nr BP.500.34.2022.1103.LB3. 218012) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. – uchylił w całości decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 października 2020 r. (nr WITD.DI.0152.III0169.KP 11.2020) i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 9 050,00 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i czasie pracy kierowców.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ pierwszej instancji" lub "LWITD") przeprowadził kontrolę w siedzibie A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., której przedmiotem było przestrzeganie przez skarżącą obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Kontrolą objęto okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 29 lutego 2020 r., a ustalenia pokontrolne zawarto w protokole kontroli z dnia 20 lipca 2020 r.

W związku z przeprowadzoną kontrolą przedsiębiorstwa L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne z zakresie następujących ujawnionych w toku kontroli naruszeń:

1. 1) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin – o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny;
2. 2) skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego – o czas do 1 godziny; – o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut;
3. 3) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin;
4. 4) niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis;
5. 5) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę.

Decyzją z dnia 29 października 2020 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 9 550,00 zł.

Za poszczególne stwierdzone naruszenia organ pierwszej instancji nałożył na stronę kary – na podstawie załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm. – dalej jako "u.t.d." lub "ustawa") – w następującej wysokości:

1. 1) 50 zł – za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: – o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny (lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d.);
2. 2) 900 zł – za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: – o czas do 1 godziny; – o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut (lp. 5.5. pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d.);
3. 3) 600 zł – za niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin (lp. 5.6. pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d.);
4. 4) 7 500 zł – za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.);
5. 5) 500 zł – naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.).

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, decyzją z dnia 27 maja 2021 r. (nr BP.500.261.2020.1103.LB3.2236) Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którym wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 499/21 – uchylił zaskarżoną decyzję, i szczegółowo wskazał, na czym polegało błędne zastosowanie przez organ przepisów o czasie pracy kierowców.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 maja 2022 r. – uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2020 r. i nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 9 050,00 zł.

Za poszczególne stwierdzone naruszenia organ odwoławczy ustalił kary w następującej wysokości:

1. 1) 50 zł – za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: – o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny (lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d.);
2. 2) 2) 600 zł – za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: – o czas do 1 godziny; – o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut (lp. 5.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.);
3. 3) 400 zł – za niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin (lp. 5.6.2. załącznika nr 3 do u.t.d.);
4. 4) 7 500 zł – za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.);
5. 5) 500 zł – za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (lp. 6.3.17 załącznika nr 3).

W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do poszczególnych rodzajów naruszeń, przywołując przepisy prawa krajowego i unijnego, w tym rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L nr 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., ze zm. – dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006").

Odnośnie do naruszenia obowiązku określonego w pozycji l.p. 5.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczącego przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: o czas powyżej 15 minut do 1 godziny, karą pieniężną w wysokości 50 zł organ odwoławczy wyjaśnił tym, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J. G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów wykazała, że w okresie dziennego okresu prowadzenia pojazdu, który rozpoczął się w dniu 25 stycznia 2020 r. o godzinie 13:39, a zakończył w dniu 26 stycznia 2020 r. o godzinie 01:05, kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 36 minut. Przedsiębiorca okazał wydruk, który nie zawierał zapisów dających podstawę do zwolnienia go z odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Tym samym organ odwoławczy uznał, że wymierzona za to naruszenie kara 50 zł jest zasadna.

Odnosząc się natomiast do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego (naruszenie z l.p. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy D. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów wykazała, że w dniu 6 listopada 2019 r. o godz. 06:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać wymagany regularny okres odpoczynku dziennego w wymiarze 11 godzin. W ocenie organu odwoławczego w tym okresie kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 39 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznaczało, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 41 minut. Za stwierdzone naruszenie organ nałożył karę pieniężną w wysokości 200 zł. Tożsame ustalenia organ poczynił w stosunku do tego kierowcy co do 24-godzinnego okresu rozliczeniowego, który rozpoczął się w dniu 31 stycznia 2020 r. o godz. 07:40 i ustalił, że kierowca zamiast 11 godzin odebrał 9 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 53 minuty, co sankcjonowane jest karą także w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy uznał również, że przedsiębiorca okazał wydruk, który nie zawierał zapisów dających podstawę do zwolnienia go z odpowiedzialności za powstałe naruszenie.

Także analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. G. doprowadziła organy do podobnych wniosków, że w dniu 28 lutego 2020 r. o godz. 09:27 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać wymagany regularny okres odpoczynku dziennego w wymiarze 11 godzin. Skoro zaś w okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, to skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut. Organ II instancji wskazał przy tym, że przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosiła 200 zł.

Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 604/21, organ odwoławczy stwierdził, że kary pieniężne za niektóre punkty naruszeń czasu pracy nie podlegają sumowaniu. W przypadku skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, należy nałożyć karę pieniężną z lp. 5.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast w przypadku skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, należy nie naliczać kary pieniężnej z tytułu naruszenia określonego w lp. 5.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., a należy nałożyć wyłącznie karę pieniężną określoną w lp. 5.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy za uzasadnione uznał uchylenie kary pieniężnej w wysokości 900,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 600,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W kwestii zaś naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku sankcjonowanego w lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy w kontekście regulacji art. 4 lit. f, lit. g, art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 i lp. 5.6.1. oraz lp.5.6.2. załącznika nr 3 do u.t.d. ustalił, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy E. J., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów wykazała, że w dniu 14 sierpnia 2019 r. o godz. 10:00 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 56 minut (od godz. 02:04 dnia 15 sierpnia 2019 r. do godz. 10:00 dnia 15 sierpnia 2019 r.).

Tym samym skrócił drugą część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 4 minuty. Także w przypadku, gdy kierowca ten odebrał drugą część odpoczynku o długości tylko 7 godzin i 27 minut (od godz. 20:54 dnia 4 grudnia 2019 r. do godz. 04:21 dnia 5 grudnia 2019 r.), to skrócił drugą część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 33 minuty. Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił i w tym przypadku, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W nawiązaniu do wyroku NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 604/21, organ stwierdził, że w przypadku niespełnienia wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny skutkuje nałożeniem kary pieniężnej z lp. 5.6.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Natomiast w przypadku niespełnienia wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, należy nie naliczać kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 5.6.1. załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożyć jedynie karę pieniężną z lp. 5.6.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W tych okolicznościach organ odwoławczy za zasadne uznał uchylenie kary pieniężnej w wysokości 600,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu pierwszej instancji co do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis (naruszenie z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.). W kontekście powyższego organ odwołał się do m.in. do regulacji art. 34 ust. 3 lit. b, art. 34 ust. 6 i ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE L nr 60, str. 1 – dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014").

Organ uzasadnił, że z analizy przedstawionej do kontroli dokumentacji wynika, że w 150 przypadkach nie spełniono wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy, co uzasadniało wymierzenie kary w łącznej kwocie 7 500,00 zł (150 x 50 zł) za stwierdzone tego rodzaju naruszenia.

Co do naruszenia polegającego na nieterminowym pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (naruszenie z Ip. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.), to organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza okazanych danych cyfrowych z karty kierowcy E. J. wykazała, iż przedsiębiorca nie dochował terminu określonego przepisami prawa i nie wczytywał regularnie (maksymalnie raz na 28 dni) danych z karty tego kierowcy. Pomiędzy odczytem w dniu 15 lutego 2020 r. a poprzednim odczytem w dniu 7 grudnia 2019 r. upłynęło 30 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Za przedmiotowe naruszenie kara pieniężna wynosi 500 zł.

Organ II instancji wyjaśnił również, że wskazane przez skarżącą Spółkę przyczyny odstąpienia od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków w postaci: konieczności dojazdu do bezpiecznego parkingu (zdarzenie z dnia 26 stycznia 2020 r.), zamknięte parkingi, konieczność dojazdu do portu i wjazdu na prom (zdarzenie z dnia 6/7 listopada 2019 r.), konieczność przeładunku towaru (zdarzenie z dnia 31 stycznia 2020 r.) – w świetle regulacji art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 i Wytycznej nr 1 Komisji Europejskiej – nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć.

Organ wskazał również, że skarżąca nie okazała wydruku sporządzonego przez kierowcę J. G. na okoliczność skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego w dniu 29 lutego 2020 r., co jest bezwzględnym powodem odmowy uwzględnienia wyjaśnień strony co do okoliczności powstania naruszenia przedstawionych w odwołaniu. Wskazał też, że niezasadne są zarzuty skarżącej dotyczące przywłaszczenia przez kierowcę E. J. dokumentacji zawierającej część wydruków kierowcy, podczas gdy strona w trakcie kontroli wyjaśniła, że brakuje wyłącznie wydruków z okresu styczeń/luty 2020 r., natomiast stwierdzone w zaskarżonej decyzji przypadki naruszeń nie dotyczyły tego okresu.

W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wykazała także okoliczności i dowodów mogących stanowić podstawę do zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła skarżąca A. Spółka z o.o. w Ł.. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. 1) art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d, poprzez bezpodstawne nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9 050,00 zł;
2. 2) art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez błędną wykładnię, która doprowadziła do bezpodstawnego nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9 050,00 zł;
3. 3) art. 6 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez pominięcie treści powołanego przepisu;
4. 4) art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez jego pominięcie;
5. 5) art. 93a ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9 050,00 zł;
6. 6) art. 4 lit c rozporządzenia nr 561/2006, poprzez pominiecie jego treści;
7. 7) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm. – dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że istnieją podstawy do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej;
8. 8) art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., przez nieprzeprowadzenie mimo wniosku strony skarżącej w tym zakresie następujących dowodów:
9. a) dowodu z dokumentu: odpis oświadczenia J. G. opisującego zdarzenia z dnia 29 lutego 2020 r. jako dowodu na okoliczności: jego sporządzenia, jego treści, przebiegu zdarzenia i motywów jakie kierowały działaniami kierowcy J. G.;
10. b) odpisu oświadczenia: pisma E. J. z dnia 9 kwietnia 2020 r. jako dowodu na okoliczności: jego sporządzenia, jego treści, twierdzenia przez E. J., iż wydruki przekazał do Państwowej Inspekcji Pracy;
11. c) odmowę (ewentualnie pominięcie wniosku) zwrócenia się przez organ odwoławczy do Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w L. (adres: Al. [...] [...] L.) o nadesłanie kopii informacji oraz dokumentów, jakie E. J. złożył do PIP;
12. 9) art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, że istnieją podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9 050,00 zł.

Skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. bezpodstawnie oddalił wniosek dowodowy skarżącej obejmujący dowód z dokumentów: odpisu oświadczenia J. G. opisującego zdarzenia z dnia 29 lutego 2020 r., pisma E. J. z dnia 9 kwietnia 2020 r. oraz odmówił zwrócenia się do P. I. P. O. I. P. w L. o nadesłanie kopii informacji oraz dokumentów, jakie E. J. złożył do tego organu.

W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

Wniesiona przez skarżącą skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega przede wszystkim to, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie było obciążone wadami określonymi w art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a., które mogłyby uzasadniać uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie jego nieważności.

Jednocześnie przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Istotnym w rozpoznawanej sprawie jest to, że w sprawie, która poddana została już kontroli sądowej, jak niniejsza, ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz dokonały oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem wiążącej oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane w ogóle być odmiennie nie mogą.

Dlatego w tym kontekście należało mieć na względzie, że rozpoznając sprawę ponownie organ był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi już w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2021 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 499/21.

W ocenie Sądu rozpoznającego skargę w sprawie niniejszej, organ prawidłowo wykonał wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w powołanym wyżej wyroku oraz wyczerpująco wyjaśnił wskazane przez sąd i niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne. Z tego względu przypomnienia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym wyrokiem uchylił decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2021 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9 550,00 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Tylko w odniesieniu do naruszeń określonych w pozycjach lp. 5.5. (skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego) i lp. 5.6. (niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku) załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180, ze zm. – dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d."), Sąd stwierdził, że organy dokonały błędnej wykładni treści normy prawnej zawartej w tych regulacjach (lp. 5.5 i lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.) i w sposób nieuprawniony dokonały sumowania administracyjnych kar pieniężnych za naruszenia przewidziane w lp. 5.5.1. i lp. 5.5.2. oraz lp. 5.6.1. i 5.6.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Za niedopuszczalną bowiem Sąd uznał praktykę sumowania kar w stosunku do jednego rodzaju naruszenia przepisów ustawy. Podniósł, że przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi do nieuprawnionego kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 Wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, według którego, Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie. Kary te musza być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (...).

Sąd podkreślił przy tym, że przy regulacji dotyczącej wymierzania kary administracyjnej brak podstaw do interpretowania zapisów ustawowych w sposób rozszerzający, a jakiekolwiek wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść strony. W odniesieniu do stwierdzonych naruszeń określonych w pozycjach lp. 5.5. i lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd wskazał, że organ powinien w każdym ze stwierdzonych przypadków wymierzyć karę z pkt 2 lp. 5.5. i lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d (a więc po 200 zł), a nie "sumować" wysokości kar z pkt 1 i 2 lp. 5.5. oraz lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była ponowna decyzja Inspektor Transportu Drogowego, którą w całości uchylono decyzję organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2020 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9 550,00 zł i nałożono karę pieniężną w wysokości 9 050 zł.

Materialnoprawną postawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1. 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2. 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy.

W odniesieniu do naruszeń określonych w pozycjach lp. 5.5. i lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d., Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo, zgodnie z wytycznymi z zawartymi w powołanym wyżej wyroku WSA w Lublinie (sygn. akt III SA/Lu 499/21) stwierdził, że prawidłowa wykładnia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że nie jest dopuszczalne sumowanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego i wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, jeżeli jedno stwierdzone naruszenie w tym zakresie podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W konsekwencji, za prawidłowe należało uznać rozstrzygniecie organu odwoławczego uchylające karę pieniężną w wysokości 900 zł za naruszenie z lp. 5.5. załącznika nr 3 do ustawy (ustaloną przez organ pierwszej instancji na podstawie lp. 5.5.1. i lp. 5.5.2.) i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 600 zł (3 x 200 zł wyłącznie na podstawie lp. 5.5.2.) oraz uchylające karę pieniężną w wysokości 600 zł za naruszenie lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (nałożoną przez organ pierwszej instancji na podstawie lp. 5.6.1. i lp. 5.6.2.) i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400 zł (2 x 200 zł wyłącznie na podstawie lp. 5.6.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Przypomnieć należy, że stosownie do lp. 5.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego:

1. 1) o czas do 1 godziny podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł,
2. 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut podlega karze pieniężnej w wysokości 200 zł
3. 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut podlega każe pieniężnej 350 zł.

Według art. 4 lit. f rozporządzenia nr 561/2006, odpoczynek oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Jeżeli zaś kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy D. K. wykazała, że w dniu 6 listopada 2019 r. o godz. 06:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać wymagany regularny okres odpoczynku dziennego w wymiarze 11 godzin. W okresie tym kierowca odebrał 7 godzin i 39 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:27 dnia 6 listopada 2019 r. do godz. 06:06 dnia 7 listopada 2019 r. Kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 41 minut. Także analiza danych cyfrowych z karty wyżej wymienionego kierowcy wykazała, że w dniu 31 stycznia 2020 r. o godz. 07:40 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać wymagany regularny okres odpoczynku dziennego w wymiarze 11 godzin.

W okresie tym kierowca odebrał 9 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku (od godz. 18:44 dnia 31 stycznia 2020 r. do godz. 03:51 dnia 1 lutego 2020 r.). Kierowca skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 53 minuty.

Natomiast analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. G. wykazała, że w dniu 28 lutego 2020 r. o godz. 09:27 kierowca rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać wymagany regularny okres odpoczynku dziennego w wymiarze 11 godzin. W okresie tym kierowca odebrał 9 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku (od godz. 21:46 dnia 28 lutego 2020 r. do godz.06:50 dnia 29 lutego 2020 r.). Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut.

Mając na względzie tak ustalony stan faktyczny oraz powyższe regulacje, organ odwoławczy zasadnie nałożył na skarżącą za stwierdzone naruszenia polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego karę pieniężną w wysokości 600 zł (po 200 zł za każde naruszenie) na podstawie lp. 5.5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odniesieniu do stwierdzonych naruszeń polegających na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, o czym stanowi lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d., wskazać należy, że niespełnienie wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego:

1. 1) o czas do 1 godziny podlega karze pieniężnej w wysokości 100 złotych (lp. 5.6.1. zał. nr 3 do u.t.d.);
2. 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin podlega karze pieniężnej w wysokości 200 złotych (lp. 5.6.2. zał. nr 3 do u.t.d.).

Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy E. J., wykazała, że w dniu 14 sierpnia 2019 r. o godz. 10:00 kierowca rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin, a odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 56 minut (od godz. 02:04 dnia 15 sierpnia 2019 r. do godz. 10:00 dnia 15 sierpnia 2019 r.). Powyższe oznacza, że kierowca skrócił drugą część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 4 minuty, co podlega karze w wysokości 200 zł.

W odniesieniu do wyżej wymienionego kierowcy stwierdzono także skrócenie drugiej część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 33 minuty w dniu 5 grudnia 2019 r. W dniu 4 grudnia 2019 r. o godz. 04:21 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, a w okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości tylko 7 godzin i 27 minut, tj. od godz. 20:54 dnia 4 grudnia 2019 r. do godz. 04:21 dnia 5 grudnia 2019 r., a zatem kierowca skrócił drugą część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 33 minuty. Takie naruszenie podlega karze w wysokości 200 zł.

W tych okolicznościach organ odwoławczy prawidłowo nałożył na skarżącą za stwierdzone naruszenia polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku karę pieniężną w wysokości 400 zł (po 200 zł za każde naruszenie) na podstawie lp. 5.6.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Podsumowując stwierdzić należało, że Inspektor Transportu Drogowego w pełni zastosował się do wykładni przepisów oraz wytycznych zawartych w wyroku WSA w Lublinie wydanego w sprawie sygn. akt III SA/Lu 499/21, poprzez zaniechanie praktyki "sumowania kar" określonych w pozycjach lp. 5.5. i lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d., na rzecz wymierzenia kary z jednego, tj. najwyższego progu (lp. 5.5.2 i 5.6.2.) – adekwatnego do wysokości stwierdzonego naruszenia.

Natomiast wszystkie zarzuty skargi w sprawie niniejszej nie mogły zostać uwzględnione, gdyż stanowią one w istocie powielenie zarzutów podniesionych już w skardze z dnia 7 lipca 2021 r. wniesionej od decyzji Inspektor Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2021 r. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że uwzględnienie wówczas skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r, sygn. akt III SA/Lu 499/21, nastąpiło nie na skutek zawartych w niej zarzutów, ale na skutek dostrzeżonego przez sąd z urzędu naruszenia przez organ zakazu sumowania kar. Tymczasem zaakcentowania wymaga, że we wskazanym wyroku Sąd odniósł się do wszystkich zarzutów, które skarżąca ponownie podniosła w skardze w rozpoznawanej sprawie, uznając już wówczas te zarzuty za całkowicie niezasadne (odnoszące się do naruszeń określonych w lp. 5.1., lp. 6.3.8, lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Sąd zaś w tej sprawie działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – zobowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.