Uzasadnienie
Skarżący M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...]czerwca 2018 r. w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie Miasta Z[...] oraz ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Z. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że uchwała kwestionowana przez niego uchwała narusza jego interes prawny oraz interes faktyczny. Wyjaśnił, że przyjęcie w § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały odległości 10 metrów pomiędzy punktem sprzedaży i podawania napojów alkoholowych a obiektem chronionym spowoduje, że taki punkt będzie się znajdować w najbliższym sąsiedztwie obiektów chronionych.
W konsekwencji nie będzie realizowany cel ustawy, jakim jest ochrona miejsc i obiektów przez zagrożeniem jakie stwarza alkohol. Zwrócił też uwagę, że miejsca do sprzedaży i spożywania alkoholu powstały już na Rynku W. w Z., licznie odwiedzanym przez rodziny z dziećmi oraz w bezpośrednim sąsiedztwie Państwowej Szkoły Muzycznej przy ul. K., do której uczęszcza jego córka.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Z. reprezentowana przez Prezydenta Miasta Z. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podniósł, że skarżący nie wykazał, aby jego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone zaskarżoną uchwałą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według zaś art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Wymaga zwrócenia uwagi, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie Miasta Z. oraz ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Z. Skarżący w skardze podniósł, że wymieniona uchwała narusza jego interes prawny i faktyczny, ponieważ zgodnie z jej ustaleniami miejsce sprzedaży i spożywania alkoholu powstało w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły, do której uczęszcza jego córka.
Według art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm. – dalej jako "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Jest to zatem norma o charakterze generalnym, z której wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, nie zaś normy generalnej. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy wyraźnie odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada wówczas uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.
W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną postępowania toczącego się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Dlatego skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, czyli nie jest skargą wnoszoną w interesie publicznym. Nie wystarczy zatem samo powołanie się na przysługujący skarżącemu interes prawny lub wykazanie ewentualnych sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały. Konieczne jest natomiast przede wszystkim wykazanie, jakie konkretne prawa lub uprawnienia danego podmiotu zostały naruszone. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się powszechnie, że potencjonalne zagrożenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia – nie stwarza legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.
Podsumowując powyższe wywody, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący w ogóle nie wykazał, aby zaskarżona uchwała Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie Miasta Z. oraz ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta [...] naruszała jego konkretny interes prawny, bądź też przysługujące mu uprawnienie. Tak rozumianego interesu prawnego skarżący nawet nie próbował wykazywać. W konsekwencji nie można było uznać, że spełnione zostały przesłanki skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przez uprawniony do tego podmiot.
Podniesiony przez skarżącego argument, że jego córka oraz rodziny z dziećmi będą narażeni na terenie osiedla Stare Miasto w Z. na negatywne oddziaływanie miejsc sprzedaży i spożywania alkoholu, z uwagi na zbyt małą odległość tych miejsc od obiektów chronionych, nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego skarżącego polegającego na pozbawieniu prawa realizacji konkretnego uprawnienia (uprawnień) wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też nałożenia na niego konkretnego obowiązku. Skarżący tak określonego interesu prawnego nie wykazał, a wykazał jedynie posiadanie tylko interesu faktycznego.
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a – do odrzucenia skargi, o czym orzekł w postanowieniu.