Uzasadnienie
W dniu [...] października 2008 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek M. W., w którym domagał się przywrócenia terminu do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt: III SA/Lu 343/07. Jednocześnie w tym samym piśmie złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku.
Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2008 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania pisma z dnia [...] września 2008 r., poprzez wskazanie czy stanowi skargę o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Lu 343/07 czy też jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w sprawie III SA/Lu 343/07.
Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżący wykonał zarządzenie, poprzez sprecyzowanie, iż pismo z dnia [...] września 2008 r. jest skargą o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Lu 343/07.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej ppsa, można żądać wznowienia postępowania sądowego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2 art.272 ppss).
W przypadku złożenia do sądu skargi o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 280 § 1 ppsa, sąd na posiedzeniu niejawnym bada czy skarga wniesiona została w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci.
Należy zauważyć, iż w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt: P 4/06, na który powołuje się skarżący jako podstawę wznowienia postępowania, Trybunał Konstytucyjny stwierdził w pkt 1 niezgodność z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art., 31 ust. 3 oraz 64 ust. 3 Konstytucji RP przepisów art. 130a ust. 10 ust 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności bez prawomocnego orzeczenia sądu, w punkcie 2 niezgodność art. 130a ust. 11 pkt 3 wskazanej ustawy z art. 64 ust. 3 Konstytucji, oraz w punkcie 3 stwierdził że § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 powołanej ustawy oarz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny stwierdził jednocześnie że przepisy wymienione w punkcie 1 i 2 w zakresie wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw.
We wskazanej sprawie Trybunał Konstytucyjny skorzystał z uprawnienia nadanego mu mocą art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, określając inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, niż dzień ogłoszenia wyroku.
Jak zauważył WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt: II SA/Wa 526/08 - przy ustalaniu zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy uwzględnić treść art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasadą bowiem jest, że orzeczenia Trybunału wchodzą w życie z dniem ich ogłoszenia, niemniej Trybunał może określić inny termin utraty mocy obowiązującej danego aktu normatywnego. W takim przypadku termin miesięczny liczy się od dnia wejścia w życie orzeczenia o utracie mocy aktu normatywnego, będącego podstawą wydania decyzji ostatecznej.
Zatem, skuteczną skargę o wznowienie postępowania opartą na przesłance wynikającej z art. 272 § 1 ppsa, wnieść będzie można w terminie jednego miesiąca od utraty mocy obowiązującej przepisów wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Przepisy, których dotyczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. obowiązują nadal w dotychczasowym brzmieniu, mimo uznania ich za niekonstytucyjne, co czyni zdaniem sądu, skargę M. W. za niedopuszczalną.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 280 § 1 ppsa, należało orzec jak w sentencji.