Uzasadnienie
Skarżąca J.K. w dniu 25 maja 2004r. wniosła skargę na orzeczenie Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w Z. z dnia [...] marca 2004r., Nr [...] stwierdzające u córki skarżącej całkowitą niezdolność do pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stwierdzić należy, że sprawa powyższa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, wobec czego nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Z mocy przepisów szczególnych (art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /t. jedno Dz.U. z 2004r., Nr 39, poz. 353 ze zm.) wynika, że orzeczenie lekarza orzecznika stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. Zgodnie natomiast z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz.U. Nr 137, poz. 887 z 1998r. ze zm./) wynika, iż od decyzji wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych służy odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego.
Na mocy art. 4778 w związku z art. 461 § 2 i art. 476 § 2 kodeksu postępowania cywilnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwym sądem do rozpoznania odwołania od decyzji wydanej przez organ rentowy, jest sąd, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy, chyba, że przepis odrębny stanowi inaczej.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.