Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz Lp. 4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. N. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym funkcjonariusze organów celnych zostali uprawnieni do kontroli dokumentów kierowcy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne oraz warunków określonych w tychże dokumentach.
Dnia [...] kwietnia 2008 r. funkcjonariusz Izby Celnej na drodze krajowej Nr 2 w miejscowości W. przeprowadził kontrolę dokumentów, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym posiadanych przez W. N., kierowcę i właściciela samochodu ciężarowego marki Star.
Na okoliczność kontroli, podczas której stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych sporządzono protokół, co do którego skarżący nie zgłosił uwag. Stosownie do postanowień art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem podlega karze pieniężnej, której wysokość określa złącznik do ustawy. Zdaniem organu zgodnie z definicją określoną w pkt 6a powołanej ustawy przewóz drogowy obejmuje m.in. niezarobkowy przewóz drogowy, stwierdzić należy więc, że W. N. jako osoba prowadząca gospodarstwo-rolno-hodowlane wykonując przewóz drogowy po drodze krajowej podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym i zobowiązany jest do uiszczenia opłaty za przejazd samochodu po drogach krajowych. Stosownie do Lp 4.1. tego załącznika - wysokość kary pieniężnej wynosi 3000 zł.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył W. N.. Podniósł, że jest rolnikiem i nie zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
Nałożona kara pieniężna jest nieadekwatna do stopnia naruszenia przepisów i bardzo krzywdząca.
Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem, w związku z powyższym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy postępowanie sądowe daje podstawy do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne, bądź przepisy postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Oceniając zasadność skarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 25, poz. 874 z późn. zm.) ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz krajowego i międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego
Stosownie natomiast do art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn.zm.) osoba prowadząca działalność wytwórczą rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt – nie jest przedsiębiorcą.
W świetle powołanych regulacji ustawy o transporcie w tym art. 3 ust. 2 pkt 3 do przewozów drogowych przez podmioty nie będące przedsiębiorcami, stosuje się przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.
Zgodnie z powyższym za prawidłowe należy uznać stanowisko organów administracji celnej w rozpatrywanej sprawie, że obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych dotyczy również przewozów drogowych wykonywanych przez osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie.
Podnieść należy, że stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany przez skarżącego. Z ustaleń wynika, że W. N. wykonując przewóz drogowy po drodze krajowej Nr 2 nie posiadał przy sobie i nie okazał karty opłaty drogowej. W tym stanie, organy prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 1 i ust. 4 powołanej ustawy o transporcie drogowym nakładając karę pieniężną w kwocie 3000 zł.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczącego kary nieadekwatnej do pełnionego przewinienia, wskazać należy, iż wysokość kar została precyzyjnie określona w załączniku do ustawy bez możliwości miarkowania jej wysokości.
Mają powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.