Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. T. W dniu 16 grudnia skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy domagając się ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu M. T. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 22 grudnia 2008r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] zawiadomiła, że w tej sprawie wyznaczyła dla M. T. adwokata A. P. Skarżący w dniu 16 stycznia 2009r. udzielił wyznaczonemu adwokatowi stosownego pełnomocnictwa. Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 27 lutego 2009r. złożył w sprawie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W piśmie z dnia 2 marca 2009r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem swego pełnomocnika, zawartym w opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w związku z czym zwrócił się do sądu z wnioskiem o wyznaczenie innego pełnomocnika, który w jego imieniu złoży skargę kasacyjną.
Stwierdzić należy, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego) jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 244 § 2 ustawy p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Podnieść należy, że żądanie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika - adwokata było już przedmiotem merytorycznego rozpoznania, bowiem postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2008r. zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Od powyższego postanowienia skarżący nie wniósł sprzeciwu, w związku z czym uzyskało ono skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić również należy, że skarżący udzielił adwokatowi stosownego pełnomocnictwa (k-62 a.s.) i pełnomocnictwo to nie zostało odwołane. Wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporacje prawniczą i podjęcie przez niego czynności, np. sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Jednocześnie udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi, czy tez innemu profesjonalnemu pełnomocnikowi, nie oznacza powstania po ich stronie obowiązku dokonania czynności procesowej. Mogą oni odmówić jej dokonania, np. sporządzenia skargi kasacyjnej, jeżeli jest ona niedopuszczalna lub oczywiście bezzasadna.
W ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest unormowania, które uprawniałoby stronę do żądania ustanowienia kolejnego profesjonalnego pełnomocnika (adwokata czy radcy prawnego), w sytuacji, gdy dotychczasowy umocowany przez stronę pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań, czy też w ocenie strony nie działał zgodnie z jej interesem. W powyższej sytuacji strona nie może skutecznie domagać się wyznaczenia kolejnego adwokata (bądź radcy prawnego) z urzędu, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już zrealizowane (por. postan. NSA z 22 kwietnia 2005r., II OZ 262/05 niepublikowane). Z tego powodu odstąpiono od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Reasumując, ponowne żądanie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego), z tego powodu, że poprzedni odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej, natomiast wydał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, z czym strona się nie zgadza, nie może skutkować wydaniem kolejnego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (bądź radcy prawnego).
Z tych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak na wstępie.