Uzasadnienie
W dniu 6 czerwca 2016 r. skarżący złożył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Jednocześnie z zażaleniem skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy zaznaczając w nim, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek powyższy jest kolejnym (trzecim) wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożonym w sprawie niniejszej. Pierwszy wniosek o prawo pomocy skarżący złożył na urzędowym formularzu w dniu 29 stycznia 2016 r. Rozpoznając powyższy wniosek, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od każdej opłaty sądowej w ½ części i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Od powyższego postanowienia skarżący w ustawowym terminie wniósł sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu 17 marca 2016 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił zmiany własnego postanowienia z dnia 8 lutego 2016 r. Skarżący nie wniósł sprzeciwu na powyższe postanowienie, w związku z czym stało się ono prawomocne.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., co do zasady nie ogranicza strony co do ilości wniosków o przyznanie prawa pomocy, jakie może składać w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Stosownie do art. 165 p.p.s.a, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Postanowienie w przedmiocie prawa pomocy jest postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie. Stąd kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy należy potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2016 r.
Pod użytym w art. 165 p.p.s.a. pojęciem "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie, jednakże muszą to być takie zmiany okoliczności, które uzasadniają zmianę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia, że okoliczności sprawy uległy zmianie, kolejny wniosek tej samej strony dotyczący przyznania prawa pomocy, nie może zostać uwzględniony.
Rozpatrując trzeci wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, stwierdzić należy, że okoliczności sprawy nie uległy zmianie, bowiem skarżący nie wykazał, by pogorszyła się jego sytuacja materialna.
We wniosku o prawo pomocy z 6 czerwca 2016 r., skarżący podał, tak jak poprzednio składanych wnioskach, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada majątek ruchomy (samochód marki [...]). Tak samo jak poprzednio skarżący wskazał, że utrzymuje się z emerytury [...], z której są dokonywane potrącenia komornicze. Jak wynika z akt sprawy (k-20) wysokość tego świadczenia została ustalona w decyzji z dnia [...] r., ponadto w decyzji wskazano wielkość potrąceń w związku z egzekucją administracyjną i tytułem alimentów. Wszystkie te okoliczności zostały wzięte pod uwagę w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2016 r. Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 czerwca 2016 r. nie wykazał aby te okoliczności uległy zmianie.
W związku z tym nie można przyjąć, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca zmianę postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2016 r. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku.
Z tych względów oraz na podstawie art. 165, art. 167a § 1 i art. 258 § 1 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.