Uzasadnienie
Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie zarządzeniem z dnia 17 października 2018 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego M. S. o przyznanie mu prawa pomocy – pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia referendarz sądowy ustalił, że wezwaniem z dnia 25 września 2018 r. zobowiązano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Równocześnie z wezwaniem przesłano skarżącemu obowiązujący druk urzędowego formularza. Wezwanie to zostało doręczone stronie w sposób prawem przewidziany w dniu 2 października 2018 r. (dowód doręczenia – k. 9 akt referendarza). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 4 października 2018 r., w którym oświadczył, że nie nadsyła wypełnionego urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy, ponieważ są to poufne dane, które są objęte ustawą o ochronie danych osobowych.
Mając zatem na uwadze, że skarżący mimo przesłania mu odpowiedniego druku i prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", referendarz sądowy zarządził, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
W opisanej sytuacji skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 17 października 2018 r. wyjaśniając, że dane które winien był zamieścić w urzędowym formularza wniosku o prawo pomocy stanowią poufne dane, które są objęte ustawą o ochronie danych osobowych (sprzeciw – k. 20 akt referendarza sądowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Według zaś art. 260 § 2 p.p.s.a., w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W niniejszej sprawie zaskarżone sprzeciwem zarządzenie starszego referendarza sądowego należało utrzymać w mocy, ponieważ wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie spełniał wymogów formalnych, bowiem nie został złożony na urzędowym formularzu, a obowiązek ten ma charakter bezwzględny.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wnioskodawca, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest wzywany do uzupełnienia tego braku, poprzez złożenie wniosku w siedmiodniowym terminie na stosownym druku (w wypadku osoby fizycznej na druku PPF). Natomiast konsekwencją niezastosowania się do wezwania w zakreślonym terminie jest pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Skoro więc w okolicznościach tej sprawy skarżący, pomimo prawidłowego wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, będąc jednocześnie pouczony o skutkach niewykonania tego rodzaju obowiązku, to jego wniosek prawidłowo został przez referendarza sądowego pozostawiony bez merytorycznego rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. – obowiązany był utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, o czym orzekł w postanowieniu.