Wyrok WSA w Lublinie z 28 marca 2006 r., III SA/Lu 41/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r.

Sprawa

sprawy ze skargi E. M. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca)
Sekr. sądowy Wiesława Dudek protokolant

Uzasadnienie

Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U z 1998 r. nr 90, poz. 575 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. M. z dnia [...] 2005 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) wynika, że do rozpoznania i stwierdzenia u pracownika choroby zawodowej muszą być spełnione dwa nierozłączne warunki: rozpoznana u pracownika choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, przyczyną zaś rozpoznawanej choroby musza być czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy (w przedmiotowej sprawie – narażenie na wibrację).

Z oceny narażenia zawodowego wynika, że E. M. w okresie 4 października 1971 r. do 28 lutego 2000 r. pracowała w [...] Sp. z o. o. na stanowisku kowala, suwnicowej, robotnika rozdzielni Zakładu Kuźni – Wydział Młotów. W czasie pracy była narażona na działanie wibracji miejscowej o parametrach niższych niż dopuszczalne, których źródłem były obsługiwane urządzenia.

Poradnia Chorób Zawodowych choroby zawodowej u E. M. nie rozpoznała. Orzeczeniem lekarskim nr [...] rozpoznano u niej zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe, tj. schorzenia, które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Choroby zawodowej nie rozpoznano również w Instytucie Medycyny Pracy.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności, a w szczególności zgodne orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "zespołu wibracyjnego", rozpoznanie schorzenia, które nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych i nie jest spowodowane wibracją, przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia ustalający, że decyzję w sprawie choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej wydaje na podstawie materiału dowodowego i danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz przepis § 7 ust. 3 rozporządzenia ustalający, że orzeczenie jednostki orzeczniczej drugiego stopnia wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne – organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych.

Na decyzję organu drugiej instancji jako krzywdzącą ją – E. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc między innymi o uchylenie decyzji i powołanie biegłego sądowego lekarza.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału pierwszego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja wydana została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz bez naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzić jedynie należy, że organ błędnie powołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. nr 32, poz. 1115), które weszło w życie w dniu 3 września 2002 r., skoro w myśl § 10 owego rozporządzenia "postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów" – zatem w świetle wszczęcia postępowania w 2001 r. do postępowania tego zastosowanie miało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Jednakże błędne powołanie tożsamych przepisów, gdy z oceny postępowania administracyjnego wynika, że organ stosował właściwe przepisy prawa – nie jest naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i skutkującym uchyleniem decyzji.

Na podstawie § 5 owego rozporządzenia z 1983 r. w przypadku, gdy u danej osoby zajdzie podejrzenie choroby zawodowej, przeprowadzane jest w środowisku pracy tej osoby dochodzenie epidemiologiczne. Przeprowadzić je może między innymi inspektor sanitarny na wniosek zakładu służby zdrowia, tj. jednostki organizacyjnej właściwej zgodnie z § 7 rozporządzenia z 1983 r. do rozpoznawania chorób zawodowych. Zakład służby zdrowia, o którym mowa w powoływanym przepisie wydają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej (§ 9 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r.). Na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r.). W przypadku E. M. postępowanie administracyjne przebiegało zgodnie z powyższym schematem wynikającym z powoływanego rozporządzenia z 1983 r.

W świetle § 1 ust. 1 owego rozporządzenia za choroby zawodowe można uznać choroby, które będą odpowiadać dwóm kumulatywnie spełnionym warunkom, z których pierwszy polega na tym, że chorobą zawodową może być tylko schorzenie określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia, a drugi na tym, ze choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W wymienionym powyżej wykazie chorób zawodowych jako choroby zawodowe wymieniono między innymi, pod pozycją 16: "zespół wibracyjny".

W przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie, stanowiące podstawę wydania decyzji administracyjnych organów obu instancji, wydały dwie niezależne, wyspecjalizowane placówki służby zdrowia określone w § 7 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] Poradnia Chorób Zawodowych rozpoznała u E. M. "zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe (kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, stawów kończyn górnych, stawów kolanowych i stóp)", wskazując, że schorzenie to nie jest objęte wykazem chorób zawodowych. Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] rozpoznając u badanej zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, dyskopatię L3-L4, niestabilność kręgów L3-L4, zespół korzeniowo-szyjny i korzeniowo-kulszowy lewostronny objawowy, stwierdziła, że przeprowadzono negatywną obserwację w kierunku zespołu wibracyjnego. Jednostki orzecznicze mając na uwadze zdefiniowane w pkt 16 Wykazu chorób zawodowych schorzenie "zespołu wibracyjnego" wywiodły, iż rozpoznana u skarżącego choroba nie jest chorobą zawodową określoną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia.

Zatem pierwsza z przesłanek charakteryzujących pojęcie choroby zawodowej nie jest w przedmiotowej sprawie spełniona. Z tego powodu nawet wykazanie, iż skarżąca wykonywała przez okres 29 lat pracę w warunkach narażenia na wibrację, nie daje podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie organ administracyjny wydający decyzję miał do czynienia z chorobą zawodową.

Postępowanie administracyjne przeprowadzono w zgodzie z przepisami prawa. Oceniając postępowanie przed organem pierwszej instancji jako prawidłowe, odpowiadające zasadom i przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia dotyczącego chorób zawodowych, Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżonym rozstrzygnięciem w mocy decyzję z dnia [...] Organ słusznie uznał wydane w postępowaniu orzeczenia lekarskie jako spełniające w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego wymogi procesowe opinie biegłych, uwzględnił je w zgromadzonym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał wszechstronnej oceny sprawy na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, przy uwzględnieniu zasad postępowania określonych w k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w przebiegu postępowania administracyjnego uchybień przepisom postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.