Uzasadnienie
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie rozwiązania Zespołu Szkół w R. Rada Gminy rozwiązała Zespół Szkół im. J. K. w R. Uchwała została zaskarżona do sądu administracyjnego przez grupę wymienionych z imienia i nazwiska rodziców uczniów zespołu szkół. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały do czasu prawomocnego orzeczenia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie z uwagi na to, że skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa.
Postanowieniem z dnia 21 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z kolei w świetle art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia 21 października 2010 r. sąd odrzucił skargę w sprawie. W tej sytuacji wobec jednoznacznej treści art. 61 § 6 p.p.s.a. nie ma możliwości orzekania w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Ewentualne orzeczenie w tym względzie upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, takim zaś jest postanowienie odrzucające skargę. Nie można rozstrzygać o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w sytuacji, gdy zapadło już orzeczenie kończące postępowanie w sprawie w I instancji. W efekcie rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały jest bezprzedmiotowe.
Podobne konkluzje wynikają z uzasadnienia postanowienia NSA z 13 czerwca 2008 r. (II OZ 519/08; LEX nr 493602), choć wydanego w innej konfiguracji procesowej: "Postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 61 § 6 p.p.s.a., jeżeli przed rozpoznaniem tego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydane przez sąd pierwszej instancji orzeczenie kończące postępowanie".
Sąd podziela wyrażany w literaturze pogląd, iż bezprzedmiotowość wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. Wynika to z faktu, że po pierwsze p.p.s.a. podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189, art. 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art.
61. Po drugie – wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2009, wyd. III; teza 3 do art. 61).
W świetle przedstawionych argumentów, wobec bezprzedmiotowości wniosku należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.
Mając powyższe na uwadze sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.