Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej w dniu 14 lipca 2004r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2004r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2004r., Nr [...] w sprawie stwierdzenia powstania długu celnego. Podniósł m.in., że organy celne naruszyły przepis art. 211 w związku z art. 134 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez niedoręczenie decyzji podatkowej skarżącej jako podatnikowi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga została wniesiona po terminie, gdyż zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20 maja 2004r.
Skarga wniesiona przez pełnomocnika skarżącej – T.C. na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej podlega odrzuceniu, z niżej podanych powodów:
Zgodnie z art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), mającym zastosowanie w sprawach celnych z mocy art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622), jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Jak wynika z potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej adw. M.P. w dniu 20 maja 2004r. (k-460 akt administracyjnych). Pełnomocnictwo udzielone w/w adwokatowi obejmowało prowadzenie sprawy administracyjnej, oznaczonej sygn. akt: [...] we wszystkich instancjach z prawem udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego.
Stwierdzić należy, że zasada pierwszeństwa pełnomocnika ma zastosowanie uniwersalne. Dotyczy to każdego etapu postępowania i wszystkich terminów, dlatego też skutki prawne, w tym bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego związane są z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 211 w związku z art. 134 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, poprzez niedoręczenie decyzji skarżącej jako podatnikowi, podnieść należy, że art. 211 ustanawia tzw. zasadę pisemności, która nakazuje doręczanie stronie, decyzji na piśmie, co nie wyłącza stosowania normy art. 145 § 2 tej ustawy.
Pominięcie bowiem przy doręczaniu decyzji pełnomocnika, jest równoznaczne z pominięciem strony i uzasadnia wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1987r., SA/Wr 875/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 13). Wskazać również należy, że art. 134 ustawy Ordynacja Podatkowa został skreślony przez art. 1 pkt 106 ustawy z dnia 12 września 2002r. zmieniającej tę ustawę z dniem 1 stycznia 2003r., a zatem nie można mówić o naruszeniu przepisu, który w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie istniał.
Brak jest również podstaw do uznania, na co skarżąca powołuje się w skardze, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona dopiero z dniem 24 czerwca 2004r. Z akt administracyjnych (k-459, k-461) wynika, że w tym dniu wydano kserokopię decyzji Panu T.C., który to potwierdził własnoręcznym podpisem. Należy jednak zauważyć, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą T.C. (k-127) obejmuje umocowanie do reprezentowania jej w tej sprawie jedynie przed Urzędem Celnym. Wobec powyższego nie był on osobą umocowaną do odbioru decyzji wydanej przez organ II instancji, tj. Dyrektora Izby Celnej. Dlatego też zaskarżoną decyzję przesłano pełnomocnikowi skarżącej, który wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i który jak wynika z treści pełnomocnictwa był uprawniony do reprezentowania skarżącej również przed organem celnym II instancji. Z uwagi na powyższe, nie ma podstaw, by termin do wniesienia skargi liczyć od daty 24 czerwca 2004r.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Skarga na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej, jak wynika z pieczęci urzędu pocztowego na załączonej kopercie; została nadana w dniu 14 lipca 2004r., a więc po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi, w związku z czym podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.