Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. H. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję "Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji".
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi na decyzję "Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]".
W wykonaniu zarządzenia z dnia 21 stycznia 2020 r. skarżący został wezwany do dokładnego wskazania decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia.
W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 11 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] (k. 17 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę na powyższą decyzję L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2020 r., sygn. akt VI SA/WA 155/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Z powyższych uregulowań wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny ostateczny, czyli wydany w postępowaniu dwuinstancyjnym, po rozpatrzeniu środka odwoławczego złożonego na decyzję wydaną w pierwszej instancji. Warunek ten wiąże się z zasadą dwuinstancyjności postępowania, która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne. Wniesienie skargi bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję [...]o Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, wydaną w I instancji. Od decyzji tej przysługiwał środek odwoławczy w postaci odwołania skierowanego do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. zawierała pouczenie w tym zakresie.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.
Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, należało uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.