Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. D.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia D.L. ze służby w Policji.
W skardze skarżący zamieścił wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na fakt złożenia w dniu [...] kwietnia 2007 r. w Trybunale Konstytucyjnym przez Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów wniosku z dnia 30 marca 2007 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i innych ustaw o Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ustalił, że w istocie Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności m.in. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim ustala dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP (sygn. akt sprawy K 1/08).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przesłanką do zawieszenia postępowania jest więc wpływ wyniku innego toczącego się postępowania na rozstrzygnięcie sprawy.
Jest bezsporne, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie (sygn. akt K 1/08) z wniosku Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów o zbadanie, czy m.in. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim ustala dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego jest zgodny z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skoro zakwestionowany przed Trybunałem Konstytucyjnym przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 powołanej powyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, to rozstrzygnięcie zagadnienia zgodności z Konstytucją RP zawartej w nim normy ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ewentualne stwierdzenie niezgodności tego przepisu z odpowiednim wzorcem konstytucyjnym wyeliminuje ów przepis z porządku prawnego, co w okolicznościach niniejszej sprawy będzie miało istotne znaczenie. W przypadku bowiem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisów objętych pytaniem, Sąd będzie mógł uznać, że zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający ją rozkaz personalny organu I instancji wydane zostały na podstawie wadliwych, niekonstytucyjnych przepisów prawnych, co może uzasadniać uwzględnienie skargi.
Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania jest zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą do uchylenia aktu administracyjnego.
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.