Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 sierpnia 2005 r. R.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie z dnia [...] lipca 2005 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] odmawiającej wydania dokumentu obejmującego prawo jazdy kategorii BC.
W dniu 20 września 2005 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w sposób prawem przewidziany i odebrane w dniu 23 września 2005 r. (potwierdzenie odbioru k. 7 akt sądowych). A zatem siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uiszczenie wpisu od skargi upłynął z dniem 30 września 2005 r. Wpis w wyznaczonym terminie nie został uiszczony. Z akt sprawy wynika (k. 8 akt sądowych), że przedmiotowy wpis został uiszczony 3 października 2005 r., a zatem po upływie zakreślonego terminu.
Skarżący nie złożył jednocześnie z uiszczeniem wpisu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi, należy zatem uznać, że w przedmiotowej sprawie wpis uiszczono po upływie terminu do dokonania tej czynności. Niedotrzymanie terminu i uiszczenie wpisu po terminie jest bezskuteczne me wywołuje żadnych skutków prawnych.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr153, poz.1270 z późn.zm./ Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.