Uzasadnienie
E. G. złożyła w dniu [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłaty za niestacjonarne studia doktoranckie.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących jej przed organem właściwym w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., jest jednak uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 207 ust. 2 ustawy, decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. - od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Skarżąca musi zatem wykorzystać przysługujący jej środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zanim ewentualnie skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. W przeciwnym razie skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów.
Należy zauważyć, że organ błędnie pouczył skarżącą o przysługującym jej środku odwoławczym, przez co upłynął termin 14 – dniowy do wniesienia powyższego wniosku. Skarżącej przysługuje jednak prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. Błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu nie daje natomiast podstaw do uznania skargi za dopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w postanowieniu.