Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. S. na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] 2005 r. w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L..
W uzasadnieniu tego postanowienia, gdzie opisano zarzut skarżącego zawarty w skardze stwierdzono, że zaskarżonej uchwale zarzucił on niezgodność z przepisami "ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych". Tymczasem doszło w tym zakresie do oczywistej omyłki pisarskiej, bowiem strona w skardze wnosiła o ocenę przez Sąd zaskarżonej uchwały w zakresie jej zgodności nie z przepisami powołanej wyżej ustawy, lecz "ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych".
Oznacza to, że w zakresie zawartego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 września 2018 r. opisu podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu względem zaskarżonej uchwały doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, która podlega sprostowaniu przez Sąd z urzędu na zasadzie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."). Według tego przepisu, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.).
W konsekwencji zawarty w uzasadnieniu wskazanego postanowienia błędny opis zarzutu skargowego należało zastąpić prawidłowym, odpowiadającym temu, jaki zawarty został w skardze.
Na marginesie stwierdzić należy, że okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 26 września 2018 r., bowiem o odrzuceniu skargi zadecydowały inne przyczyny, które wskazano w dalszej części uzasadnienia tego postanowienia.
Zwrócenia uwagi wymaga również, że ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych została z dniem 1 stycznia 2002 r. uchylona (za wyjątkiem rozdziału 6 dotyczącego dodatków mieszkaniowych) przez ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, natomiast dotyczący dodatków mieszkaniowych rozdział 6 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych utracił moc, a kwestie te uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Stąd też zarzuty skargowe względem zaskarżonej uchwały dotyczące dodatków mieszkaniowych, bez względu na wskazywaną przez stronę ustawową podstawę ich regulacji, nie miały wpływu na ocenę podstaw dotyczących niedopuszczalności skargi w tej sprawie, o czym Sąd orzekł w postanowieniu z dnia 26 września 2018 r., którego uzasadnienie podlegało sprostowaniu.
Mając to na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.