Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. ([...]) Wojewoda – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2009 r. orzekającą o wymeldowaniu A. P. z pobytu stałego z lokalu przy ul. C.[...] w L. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że organ I instancji zdecydował o wymeldowaniu odwołującej się na podstawie dyspozycji zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, w którym skarżąca A. P. podniosła, iż rozstrzygnięcie organu I instancji oparto na błędnie ustalonym stanie faktycznym oraz na nieprawdziwych zeznaniach złożonych przez świadków, wskazanych przez wnioskodawczynię A.K., Wojewoda stwierdził, że organ administracji stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego, trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Wojewoda wyjaśnił, że przez opuszczenie dotychczasowego pobytu należy rozumieć fizyczne nieprzebywanie w lokalu i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem związków z tym lokalem.
Wojewoda podniósł, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że od sierpnia 2005 r. odwołująca się nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od tego czasu zamieszkuje w Z. koło W. i tam koncentruje się jej życie osobiste. Dowodzi tego między innymi opinia Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno – Konsultacyjnego W. – P., opracowana dla potrzeb Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego w W., postanowienie tegoż Sądu z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt III Nsm 125/08 w sprawie umieszczenia małoletniego K. B., syna skarżącej, w rodzinie zastępczej, czy wreszcie opinia pedagogiczna Zespołu Szkół Nr [...] w W..
Z tych dowodów wynika, że w 2005 r. A. P. przeniosła się ze swoim synem do Z.. Tam zamieszkała, co potwierdza jej zażalenie wniesione od w/w postanowienia Sądu. Skarżąca podała wtedy adres zamieszkiwania [...] Z., ul W. [...] m [...]. Okoliczność tę potwierdza także Spółdzielnia Mieszkaniowa "K. B.", wskazująca, że od chwili, kiedy skarżącej przekazano ten lokalu, skarżąca zamieszkuje w nim.
Wojewoda argumentował dalej, że do wydania orzeczenia o wymeldowaniu wystarczy ustalenie przez organ ewidencyjny, iż osoba, której wymeldowanie dotyczy opuściła lokal i przez długi okres czasu w miejscu zameldowania nie zamieszkuje i przy tym nie dopełnia ciążącego na niej obowiązku wymeldowania się, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Wojewoda wyjaśnił dodatkowo, że podnoszone przez skarżącą okoliczności, iż miejsca pobytu stałego nie opuściła i jej pobyt w Z. ma charakter pobytu czasowego, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaznaczając przy tym, że istniejący między stronami tego postępowania konflikt rodzinny, który był przyczyną złożenia przez A.K. wniosku o wymeldowanie skarżącej, nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej.
W skardze sądowej A. P. zarzuciła, że nie zerwała związków z lokalem przy ul. C. w L. i nie opuściła tego lokalu. Fakt podjęcia od 2005 r. czynności zawodowych w miejscu świadczenia pracy w W. nie może być utożsamiany z opuszczeniem lokalu.
Skarżąca podniosła, że decyzja o zakupie mieszkania w okolicach W. miała charakter inwestycyjny, wskazując, iż w L. pozostawiła w pełni urządzone mieszkanie i tylko z uwagi na utrudnienia czynione od czerwca 2008 r. przez A. K. zmuszona została do "pomieszkiwania" u znajomych i przyjaciół. Zatem nie może być mowy o dobrowolnym opuszczeniu przez nią lokalu, a w konsekwencji o spełnieniu przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Są one spełnione wówczas, gdy opuszczenie lokalu na charakter trwały i jest dobrowolne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stan faktyczny sprawy został prawidłowo wyjaśniony przez Wojewodę. To, że skarżąca od wielu lat (od 2005 r.) nie zamieszkuje w spornym lokalu, opuściła go sposób trwały i dobrowolny, dokumentuje zgromadzony przez organ materiał dowodowy.
I tak według opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno – Konsultacyjnego W. – P. opracowanej dla potrzeb Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego w W., w części dotyczącej charakterystyki środowiska rodzinnego i sytuacji opiekuńczo wychowawczej małoletniego K. B., skarżąca A. P. w sierpniu 2005 r. przeprowadziła się do Z.. Tam syn skarżącej ukończył klasę VI Szkoły Podstawowej (k. 15 akt adm.).
W postępowaniu o wydanie zarządzeń opiekuńczych nad małoletnim K. B., Sąd Rejonowy w W. stwierdził w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt III Nsm 125/08 między innymi, że "Gdy małoletni rozpoczął naukę w VI klasie Szkoły Podstawowej matka przeniosła się z nim do Z." (k.18 akt adm.) oraz "Relacje między matką a synem nie są prawidłowe odkąd rodzina przeprowadziła się z L.".
Z opinii pedagogicznej Zespołu Szkół nr [...] w W. wynika, że K. B. w roku szkolnym 2007/2008 był uczniem drugiej klasy Gimnazjum Nr [...] w W. (k. 90 akt adm.).
Świadek A. K., występująca z wnioskiem wymeldowanie córki, wyjaśniła, że A. P. od trzech lat swoje życie prowadzi w miejscowości Z. i pracuje w W. (k. 28 akt adm.).
Świadek J. K., mieszkająca w L. przy ul. C. [...], podała, że od czterech lub pięciu lat nie widziała skarżącej (k. 48 akt adm.).
Inny świadek A. L., mieszkający w tym samym budynku wyjaśnił, że nie widział skarżącej już od kilku lat. (k.49 akt adm.).
Zgodnie z protokołem odbioru lokalu mieszkalnego w Z. (k.73 akt adm.) skarżąca w kwietniu 2006 otrzymała klucze do tego mieszkania.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. (k. 83 akt. adm.) SM K. B. wskazała, że A. P. zamieszkuje w lokalu położonym w Z. przy ul. W. [...] blok [...] m [...].
Sama skarżąca stwierdziła w dniu [...] marca 2009 r. w toku postępowania przeprowadzonego przez organ, że od lipca 2008 r. nie może korzystać ze spornego lokalu, gdyż jej matka zabrała jej klucze do mieszkania. Wyjaśniła również, że nie składała wniosku o przywrócenie utraconego posiadania (k. 39 akt adm.).
W tych okolicznościach Wojewoda miał prawo podjąć decyzję o wymeldowaniu skarżącej z lokalu położonego w L.. Opuszczenie lokalu było dobrowolne skoro skarżąca nie wystąpiła o ochronę naruszonego posiadania. Lokalem dysponuje A.K.. Skarżąca nie może z niego swobodnie korzystać od lipca 2008 r., co sama przyznaje w złożonych przed organem wyjaśnieniach.
Prowadzi to do wniosku, że skarżąca w sposób trwały i dobrowolny opuściła sporny lokal. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego, trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśnia, że "sprawa o przywrócenie naruszonego mienia została skierowana do Sądu Rejonowego w L.". Nie podważa to jednak argumentacji zaprezentowanej przez Wojewodę, podobnie jak powoływanie się skarżącej na fakt utrzymywania stosunków sąsiedzkich z rodziną R., co skarżąca podnosi w skardze.
Świadek P. R. stwierdził, że nie umie odpowiedzieć na pytanie, czy A. P. na stałe zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. C.. Wyjaśnił też, że nic nie może powiedzieć na temat gdzie koncentruje się życie osobiste skarżącej (k.57 akt adm.).
Świadek M. R. wskazała, że "A. P. często bywa w L.", ale nie wie, czy nocuje ona w lokalu przy ul. C.[...] (k.54 akt adm.).
W tych okolicznościach pozostałe zarzuty i wnioski skarżącej, że w sytuacji utrudniania, a wręcz uniemożliwiania przebywania w lokalu, nie można mówić o dobrowolności opuszczenia lokalu, nie mogły być uwzględnione przez Sąd.
Skarżącej nie wymeldowano bowiem, ani z powodu podjęcia pracy w restrukturyzowanym przedsiębiorstwie PKP w W., ani uzyskania mieszkania w Z., czy też trwającego konfliktu w rodzinie skarżącej, lecz z powodu opuszczenia lokalu.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt III Nsm 125/08 małoletni K. B. syn skarżącej, przebywa od czerwca 2008 r. w rodzinie zastępczej u A. K. mieszkającej w spornym lokalu przy ul. C. w L.. Jak wynika z ostatnio wydanego przez tenże Sąd postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. (k. 31 akt sądowych), ograniczono władzę rodzicielską skarżącej, przyznając jej prawo do osobistych kontaktów z synem w wyznaczonych dniach.
Skarżąca była kilka razy w spornym lokalu, na przykład w dniach [...] i [...] marca 2009 r. i odwiedziła syna K.. Przyznaje to A.K. w wyjaśnieniach z dnia [...] marca 2009 r. (k.41 akt adm.). Świadczy to tylko o tym, iż skarżąca nie zerwała więzi ze swoim dzieckiem.
Zerwała natomiast związki z przedmiotowym lokalem, wyprowadzając się z niego i koncentrując swoje życie osobiste w Z. koło W..
Skarżąca wywodzi, że po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716), możliwe jest wymeldowanie tylko takiej osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu.
Jak wyżej wykazano skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu w spornym lokalu i dlatego skarżącą wymeldowano na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Ubocznie wyjaśnić należy, że w powyższym wyroku Trybunał dokonał analizy innego przepisu - art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie.
Przepis ten został uznany za niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP i utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002 r.
W świetle powyższych rozważań wniesiona skarga pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw. Podlegała więc oddaleniu na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.