Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2009 r. skarżący S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2009 r., w który odmówiono zwrotu opłaty w wysokości [...] zł za wydanie karty pojazdu, w związku z rejestracją pojazdu V. V..
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa - skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ppsa).
Podnieść należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 4 lutego 2007 r. sygn. akt: I OPS 3/07, uznał iż skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310 ze zm.) jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skargą do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
Skoro zaskarżoną czynność organu – odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu - należy traktować jako akt lub czynność, to stosuje się do tego aktu lub czynności przepis art. 52 § 3 ppsa.
Z akt sprawy wynika, że skarżący S. K., przed wniesieniem skargi do WSA w Lublinie, nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zatem z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia poprzez nie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W tych okolicznościach wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa.