Uzasadnienie
K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona winna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący w ogóle nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał żadnych argumentów odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji.
W szczególności skarżący nie wykazał stosownymi wyjaśnieniami oraz dokumentami źródłowymi okoliczności mogących wskazywać, że jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest praca na stanowisku kierowcy, prawo jazdy jest mu niezbędne i bez niego zagrożona jest jego egzystencja. Zatrzymanie prawa jazdy niewątpliwie wiąże się z pewnymi utrudnieniami związanymi z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, że okoliczność ta spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody.
Wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie można również opierać na samym tylko fakcie wniesienia skargi do sądu. Uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zarzuty podważające jej zgodność z prawem. Stanowisko skarżącego, że skarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004).
Brak wskazania przez skarżącego jakichkolwiek argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.