Uzasadnienie
Skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr SKO.[...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony, poza obawą utraty jedynego źródła utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku. Ma on charakter ogólny i nie wyjaśnia specyfiki sytuacji wnioskodawczyni.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji (wadliwość) i wstrzymania jej wykonalności w trakcie postępowania sądowego (niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudno odwracalnych skutków) nie pokrywają się.
Omawiane przepisy nie regulują treści wniosku o wstrzymanie wykonania aktu i sposobu jego uprawdopodobnienia, jednak brak uzasadnienia powoduje, że sąd nie jest w stanie merytorycznie ocenić jego zasadności, a więc prawdopodobieństwa wystąpienia i stopnia szkody związanej z wykonaniem skarżonego postanowienia. Nie wiadomo np. jaka jest struktura zysków ze sprzedaży alkoholu w ogólnej wartości zysków uzyskiwanych z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, i czy brak koncesji czyni przedsięwzięcie deficytowym, czy tylko mniej opłacalnym.
Okoliczności uzasadniające wniosek muszą zostać uprawdopodobnione przez skarżącą. Postępowanie incydentalne odbywa się w jej interesie, żaden zaś przepis wskazanej wyżej ustawy nie obliguje sądu do aktywności w zakresie ustalenia faktów stanowiących przesłankę do wydania żądanego postanowienia.
Skoro zatem skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.