Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania H. R. (dalej jako: skarżący), utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], Prezydenta Miasta L. (zamiennie: organ I instancji) w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B nr [...], seria [...]
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt III W 147/17 uznano skarżącego winnym popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2018, poz. 618 z późn. zm.) dalej jako: k.w., tj. spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i z art. 97 k.w. tj. naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku w ruchu drogowym oraz orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat zaliczając na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 listopada 2016 r. do 6 października 2017 r. Wyrok został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2018 r.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt V Ka 6/18 Sąd Okręgowy w Lublinie zaliczył skarżącemu na poczet orzeczonego w wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 6 października 2017 r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 października 2017 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r.
Z uwagi na prawomocne orzeczenie sądu Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, nr [...] seria [...] W uzasadnieniu wskazano, że termin zakazu kierowania pojazdami rozpoczął bieg w dniu 2 listopada 2016 r., a zakończy w dniu 2 listopada 2018 r.
Skarżący nie zgadzając się z powyższą decyzją złożył odwołanie.
Organ drugiej instancji nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że prawomocny wyrok sądu wiąże organy administracyjne i organ obowiązany był do cofnięcia prawa jazdy.
Skarżący nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, wskazując, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Ocena legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn zm. – dalej jako "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na wstępie trzeba zwrócić uwagę, że skarga nie tylko nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów odnośnie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale nawet ich nie formułuje. Wymaga zaś jednoznacznego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego (reguł proceduralnych).
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeksu karnego wykonawczego (Dz. U. z 2019 r., poz. 676 z późn. zm.) organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Wydana zatem w sprawie decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest decyzją o charakterze związanym. Organ administracji publicznej zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie wskazanym w orzeczeniu sądu. Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt III W 147/17 orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Wyrok ten został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego z dnia 6 kwietnia 2018 r. i stał się prawomocny. Jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, tj. nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania wyroku sądu karnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1221/17).
Podstawę materialnoprawną do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stanowi art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2019 r., poz. 341 z późn. zm.) dalej jako: "ustawa o kierujących pojazdami". Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Stosowanie zaś do § 17 pkt 1 i pkt 2 zdanie pierwsze Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231) dalej jako: rozporządzenie, w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami.
Okoliczność orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów wobec skarżącego nie budzi wątpliwości. Zaskarżoną decyzją organu I instancji cofnięto skarżącemu wszystkie posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, bez określenia terminu ważności decyzji stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami i § 17 pkt 1 rozporządzenia. W decyzji w sposób prawidłowy wskazano termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, uwzględniając orzeczenia sądu wskazujące termin rozpoczęcia biegu okresu zatrzymania prawa jazdy tj. wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód z dnia 6 października 2017 r. (od dnia 2 listopada 2016 r. do dnia 6 października 2017 r.) oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. (zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 października 2017 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r.).
Odnosząc się do wniosku skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z akt IPN wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 599/17). W ocenie sądu stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracji w sposób nie budzący wątpliwości, a wnioskowane dokumenty z akt IPN nie mają związku ze sprawą.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.