Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 września 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia 11 sierpnia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia J. Z. opłaty za odstąpienia od usunięcia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości [...] zł.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
Decyzją z dnia 21 kwietnia 2017 r. organ pierwszej instancji – Zarząd Dróg i Mostów w L. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta L. ustalił skarżącemu J. Z. opłatę za odstąpienie od usunięcia z drogi publicznej jego pojazdu marki [...] nr. rej. [...] w kwocie [...]zł.
Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia 14 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie ustalił, czy spełnione zostały przesłanki i zasadne było usunięcie pojazdu z drogi oraz nie wykazał, czy powstały koszty związane z wezwaniem holownika i w jakiej wysokości.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia 11 sierpnia 2017 r. organ I instancji ponownie ustalił skarżącemu opłatę za odstąpienie od usunięcia jego pojazdu z drogi publicznej, a wysokości tej opłaty określił na [...] zł.
Uzasadniając wskazaną decyzję organ wyjaśnił, że w dniu 17 marca 2017 r. została wydana przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w L. dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] nr. rej. [...] z ul. [...] w L., w związku z zaparkowaniem tego pojazdu w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania, co naruszało przepis art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, co naruszało przepis art. 49 ust. 1 pkt. 9 tej ustawy. Po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu na miejsce interwencji przybył holownik firmy [...] L. S.. z o.o. w L.. Przed załadowaniem pojazdu na lawetę na miejsce przybył skarżący jako właściciel podlegającego usunięciu pojazdu. Dlatego w związku z jego przybyciem odstąpiono od usunięcia pojazdu na parking strzeżony. Pomimo jednak ustania przyczyn usunięcia pojazdu, wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, którymi została obciążona Gmina Miasta L.. Należności za wykonane usługi zostały opłacone zgodnie z fakturą z dnia 6 kwietnia 2017 r. w kwocie [...]zł.
Powołując się na treść art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, organ wyjaśnił, że koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Organ poinformował, że zgodnie z art. 130a ust. 6 wskazanej wyżej ustawy, rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Na terenie Gminy L. wysokość kosztów została ustalona uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 20 października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2017 r. i opłata za odstąpienie od usunięcia pojazdu wynosiła [...] zł, co uzasadniało obciążenie tą opłatą właściciela pojazdu.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył skarżący zarzucając, że toczy się spór ze Strażą Miejską co do zasadności wymierzenia mandatu karnego, a wezwanie holownika było bezzasadne.
W dniu 3 sierpnia 2017 Straż Miejska Miasta L. poinformowała organ, że nieprawdą jest, że skarżący toczył z nią spór zasadności wymierzenia mandatu karnego, dlatego w wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 września 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżaną decyzję.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły w niniejszej sprawie przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organ przedstawił szczegółowo stan sprawy i wyjaśnił, że warunkiem sine qua non wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te powstały. Z akt sprawy wynika, iż zostały spełnione przesłanki z art.130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Z dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia 17 marca 2017 r. wynika, że wyżej oznaczony pojazd parkował na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w L..
W związku z tym należało przyjąć, że spełniona została pierwsza z wymienionych powyżej przesłanek zastosowania art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. Pojazd zaparkowany był w sposób naruszający przepisy, to jest znajdował się w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania, co naruszało przepis art. 49 ust. 1 pkt. 1 p.r.d. oraz w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, co naruszało również przepis art. 49 ust. 1 pkt 9 p.r.d. Sposób w jaki zaparkowany był pojazd zagrażał tym samym bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Organ odwoławczy wskazał również, że skarżącemu wymierzono grzywnę za popełnione wykroczenie, a prawidłowości jej wymierzenia nie kwestionował. Dlatego wobec faktu, że pojazd został nieprawidłowo zaparkowany i utrudniał ruch innym pojazdom, to koszty istotnie powstały, gdyż został wezwany holownik i przystąpiono do prac związanych z załadunkiem pojazdu skarżącego na lawetę, które zakończono w chwili zgłoszenia się kierowcy. Pomimo odstąpienia od usunięcia pojazdu powstałe koszty obciążają więc skarżącego jako właściciela pojazdu.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący J. Z. nie zgodził się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zarzucił organowi, że odwołanie rozpatrzono na posiedzeniu niejawnym, nie wzięto pod uwagę jego wyjaśnień, jak również nie wezwano na przesłuchanie świadka osoby, którą wskazał.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że decyzja organu I instancji w jego ocenie była błędna, jak również nie było podstaw do wezwania holownika. Za parkowanie w obrębie skrzyżowania został ukarany mandatem karnym w wysokości [...] zł, który przyjął i zapłacił, zaś koszty wezwania holownika powinna ponosić Straż Miejska ze względu na złą interpretację przepisów. Wniósł o przesłuchanie świadka i uchylenie decyzji organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na wyznaczonej rozprawie w postępowaniu sądowym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy sygn. akt III SA/Lu 307/17, z uwagi na fakt, że wysokość opłaty w rozpoznawanej sprawie została ustalona na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia 20 października 2016 r., która stała się przedmiotem kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. w powołanej sprawie – stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości (postanowienie – k. [...] akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął z urzędu zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na prawomocne przesądzenie ważności uchwały Rady Miasta L., która stanowiła podstawę do określenia wysokości nałożonej na skarżącego opłaty (postanowienie – k. [...] akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa (reguł proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego). Wedle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 11 sierpnia 2017 r., którą ustalono na kwotę [...]zł wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od czego odstąpiono, z powodu ustania przyczyn usunięcia i obciążono kosztami tymi skarżącego, jako właściciela pojazdu.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "p.r.d.") oraz obowiązujące wówczas prawo miejscowe, to jest uchwała nr [...] Rady Miasta L. z dnia 20 października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonywania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2017 roku (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z dnia 9 listopada 2016 r., poz. 4316 – dalej jako "uchwała").
Zgodnie z art. 130a p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:
- 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;
- 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;
- 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;
- 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2;
- 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela;
- 6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2.
Natomiast w myśl art. 130a ust. 2a p.r.d., od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Z kolei przepis art. 130a ust. 10i ustawy stanowi, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h, czyli kosztów związanych m.in. z usuwaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust. 10h ustawy).
Odnośnie wysokości wskazanych kosztów przepis art. 130a ust. 6 p.r.d. stanowi, że rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c p.r.d., oraz wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a tej ustawy. Wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a p.r.d., nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 6a p.r.d.
Z kolei przepis art. 130a ust. 6a lit. c) p.r.d. wskazuje, że maksymalna wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi [...] zł. Ustawodawca przewidział jednocześnie mechanizm waloryzujący tę kwotę, wskazując w art. 130a ust. 6b p.r.d., że maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Zgodnie zaś z art. 130a ust. 6c i 6d p.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych, a wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia.
W obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2017 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2016 r. poz. 778) wskazano, iż maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu z drogi obowiązujących w 2017 r. dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi [...] zł.
W niniejszej sprawie podstawą faktyczną wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] było jego zaparkowanie w dniu 17 marca 2017 r. w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania, co naruszało przepis art. 49 ust. 1 pkt 1 p.r.d. oraz w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, co naruszało przepis art. 49 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Ta okoliczność była bezsporna. Właścicielem przedmiotowego pojazdu był skarżący J. Z.. Okolicznością bezsporną jest również fakt przyjęcia przez niego mandatu karnego, mocą którego został ukarany karą grzywny w kwocie [...]zł za popełnienie powyższego wykroczenia. Z akt sprawy wynika, że dyspozycja usunięcia (odholowania) wskazanego pojazdu przez funkcjonariuszy straży miejskiej została zgłoszona firmie [...] L. S.. z o.o. w L., która wykonywała tego rodzaju usługi.
Zauważyć należy, że z art. 130a ust. 2a p.r.d. wynika, iż samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania kogokolwiek jakimikolwiek tego kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji spowodowało rzeczywiste powstanie określonych kosztów. Obciążenie kosztami na mocy decyzji o usunięciu pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić zatem wtedy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
- 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a ustawy;
- 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie;
- 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.
W okolicznościach tej sprawy warunki te zostały spełnione i – co do zasady – skarżący jako właściciel pojazdu podlegającemu usunięciu z drogi publicznej, od czego odstąpiono, koszty takie winien ponieść. Odnosząc się jednakże do kwestii wysokości tych kosztów należy wskazać, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia 20 października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2017 r. – opłata za odstąpienie wynosiła [...] zł. Jednocześnie jednak należało zwrócić uwagę, że wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Lu 307/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność powyższej uchwały w całości. Wyrok ten stał się prawomocny po oddaleniu skargi kasacyjnej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1680/18.
Tym samym stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały, na podstawie której ustalono wysokość obciążającej skarżącego opłaty, spowodowało skutek ex tunc, co wprost rzutowało na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji, skoro wydane zostały one na podstawie uchwały, której nieważność została stwierdzona.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że w celu wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, że koszty takie rzeczywiście powstały. Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie tej dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 207/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1255/12).
Mając powyższe okoliczności na uwadze – dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – konieczne jest dokonanie dodatkowych ustaleń dotyczących rzeczywistej wysokości kosztów związanych z wydaniem w dniu 17 marca 2017 r. dyspozycji usunięcia pojazdu strony z ul. [...] w L.. Z uwagi na to, że rozpoznawana sprawa dotyczy nałożenia na skarżącego obowiązku o charakterze finansowym, to należy przyjąć, że poczynione przez organy administracji ustalenia, co do okoliczności mających wpływ na pełną zasadność nałożenia tego obowiązku, muszą zostać wszechstronnie wyjaśnione i rozpatrzone oraz winny znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zgodnie z art. 7 i art. 77 § k.p.a. Według bowiem art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, natomiast stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Na negatywną obecnie ocenę tych okoliczności w tej sprawie wpłynęła bezpośrednio wskazana wyżej sprawa stwierdzenia nieważności tych przepisów prawa miejscowego, które stanowiły podstawę ustalenia wysokości obciążających stronę kosztów za odstąpienie od usunięcia pojazdu z drogi publicznej w sytuacji, gdy przepisy te nie mogły stanowić podstawy ustalenia ich wysokości. Skoro bowiem przepisy prawa miejscowego, czyli uchwała Rady Miasta L. nr [...] z dnia 20 października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2017 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, to skutkiem stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego od chwili podjęcia. Dlatego wskazane przepisy prawa miejscowego nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji ustalającej opłatę na kwotę [...]zł i w konsekwencji obciążenia taką opłatą skarżącego.
Jeżeli zaś w art. 130a ust. 2a p.r.d. ustawodawca jednoznacznie wskazał, że wysokość kosztów nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust 6a., to nawet ustalenie przez Radę Miasta, w drodze uchwały wysokości kosztów, o których mowa w ust. 2a, skutkuje jedynie określeniem ich maksymalnej wysokości. Nie zwalnia to tym samym organów obu instancji od ustalenia, ile wyniosły rzeczywiste koszty wykonania usługi, powstałych w wyniku odstąpienia od usunięcia pojazdu – art. 130a ust. 2a p.r.d. – (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1548/18).
W rozpoznawanej sprawie okoliczność przyjazdu holownika (lawety) na ul. [...] w L. nie była kwestionowana. Sporna pozostaje natomiast w dalszym ciągu uzasadniona wysokość ustalonej opłaty za odstąpienie od usunięcia pojazdu. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy ograniczył się jedynie do wskazania, że "koszty istotnie powstały, bowiem został wezwany holownik i przystąpiono do prac związanych z załadunkiem pojazdu strony na lawetę, które zakończono w chwili zgłoszenia się osoby uprawnionej do jego odbioru. Należność została obliczona zgodnie z przepisami prawa miejscowego".
W takiej zaś sytuacji w sprawie niniejszej zachodzi konieczność dokonania uzupełniających ustaleń przez organy w zakresie wysokości rzeczywiście poniesionych z tym zdarzeniem kosztów, tym bardziej, że usługa ta miała zostać wykonana przez spółkę miejską, która w wystawionej fakturze określiła ich wysokość nie w oparciu o koszty rzeczywiste, ale w maksymalnej stawce wynikającej z prawa miejscowego, którego postanowienia okazały się nieważne. Dlatego w celu wszechstronnego wyjaśnienia tego zagadnienia ustalenia organów winny zostać oparte na stanie faktycznym uzupełnionym w tej części, który dawać będzie podstawę do oceny zasadności ustalanej opłaty, którą skarżący winien ponieść.
W konsekwencji uznać należało, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy dopuścił się również – z przyczyn zaistniałych po wydaniu przez siebie decyzji – do naruszenia prawa materialnego, wadliwie stosując uchwałę Rady Miasta L. z dnia 20 października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu w 2017 r. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.).
Dlatego rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią poczynione wyżej rozważania i ustalą prawidłowo wszystkie okoliczności istotne do określenia wysokości opłaty za odstąpienie od usunięcia pojazdu w tym konkretnym przypadku.
Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a na mocy art. 135 p.p.s.a. uchyleniu podlegało również rozstrzygnięcie organu I instancji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego uzasadniają przepisy art. art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.