Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewody z dnia [...] września 2010 r. rozpatrzono odwołanie J. G. i utrzymano mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2010 r. (nr [...]) orzekającą o zameldowaniu H. A. na pobyt stały w lokalu przy ul. D. [...] w L..
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynikało, że organ I instancji orzekł o zameldowaniu H. A. na pobyt stały w/w lokalu – w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - z uwagi na fakt, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, strona włada tym lokalem od 2004 r. i zamieszkuje w nim, co potwierdzają przeprowadzone oględziny.
Odwołanie wniosła J. G. podnosząc, iż jest właścicielką przedmiotowego lokalu i nie wyraża zgody na zameldowanie siostry H. A., ponieważ ta posiada swoje mieszkanie przy ul. W. [...] w L. i tam powinna się zameldować.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do art. 9 ust 2 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu zamieszkiwania osoby w tym lokalu. Pobytem stałym w myśl art. 6 ust 1 w/w ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Wojewoda argumentował dalej, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że lokal, w którym chce się zameldować H. A. ul. (D. [...] w L.) jest w jej faktycznym władaniu, czego odwołująca się nie kwestionuje. Przeprowadzony przez organ I instancji dowód z oględzin przedmiotowego lokalu potwierdza, że w spornym lokalu znajduje się sprzęt niezbędny do prowadzenia gospodarstwa domowego, należący do H. A. oraz jej rzeczy osobiste. W trakcie przeprowadzanych oględzin spornego lokalu organ I instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków zamieszkujących w sąsiedztwie, którzy potwierdzili fakt zamieszkiwania strony w tym lokalu.
Skoro dowiedzione zostało, że H. A. zamieszkuje w lokalu przy ul. D. [...] w L., to spełniona została dyspozycja art. 6 i 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dająca podstawę do zameldowania tej osoby na pobyt stały w tym lokalu. Toczące się między stronami postępowania spory o tytuł prawny do tego lokalu, jak też sprawy karne, nie mają związku ze sprawą administracyjną o zameldowanie, a tym samym nie mogą przesądzać o jej rozstrzygnięciu.
W skardze sądowej J. G. zarzuciła naruszenie przez organ przepisów regulujących prowadzenie postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 79 k.p.a.), w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podniosła, że w toku postępowania administracyjnego nie była wcześniej zawiadamiana o terminie i miejscu przesłuchania świadków, nie wiedziała o tym, że w trakcie oględzin lokalu zostaną dodatkowo przesłuchani inni świadkowie, a poza tym organ wadliwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.
Sąd zważył, co następuje
Jak wynika z akt sprawy skarżąca J. G. jest właścicielem lokalu położonego w L. przy ul. D. [...]. Okoliczność ta nie przesądza o tym, że skarżąca ma interes prawny i na mocy art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej - p.p.s.a.) jest uprawniona do skutecznego wniesienia skargi i uruchomienia sądowej kontroli legalności ostatecznej decyzji Wojewody w przedmiocie zameldowania H. A. w/w lokalu.
Nie ulega wątpliwości, że skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Tę decyzję doręczono skarżącej, zresztą jak i decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. orzekającą o zameldowaniu H. A.. Nie oznacza to jednak, że z uwagi na udział w tym postępowaniu skarżąca zyskuje prawo do żądania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Interesu prawnego J. G. w skarżeniu decyzji Wojewody nie sposób wywieść z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w tym jej art. 47 ust. 2, stanowiącego materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia o zameldowaniu H. A. w spornym lokalu, jak również z dyspozycji art. 9 ust. 2 b przewidującej, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu zamieszkiwania określonej osoby pod wskazanym adresem, czy wreszcie z treści art. 6 ust. 1 komentowanej ustawy, definiującej pojęcie pobytu stałego.
W świetle wskazanych wyżej oraz pozostałych przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, kwestia uprawnień właścicielskich do lokalu nie ma znaczenia w postępowaniu meldunkowym. Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 tejże ustawy).
Obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że w postępowaniu o zameldowanie właściciel nieruchomości (lokalu) nie ma prawa uczestniczyć, jako że nie ma on w sprawie interesu prawnego i nie powinien być dopuszczony do udziału w postępowaniu jako strona (zob. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1803/07). Powyższy pogląd podziela NSA w wyroku z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 485/08, podobnie jak WSA w Poznaniu (zob. wyroki - z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 548/09 i 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 940/09) oraz WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 555/10. Jak wyjaśnia NSA w wyroku z dnia 30 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1681/07, żadnego znaczenia w sprawach meldunkowych nie mogą mieć czynione wobec organu administracji publicznej zastrzeżenia właściciela (współwłaściciela) nieruchomości w kwestii nie podejmowania czynności meldunkowej i nie można od osoby podlegającej zameldowaniu wymagać legitymowania się prawem do lokalu, w szczególności w postaci zgody właściciela nieruchomości.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej należy stwierdzić, że J. G. nie posiada legitymacji skargowej pozwalającej na przeprowadzenie sądowej kontroli decyzji Wojewody w przedmiocie zameldowania H. A. w lokalu należącym do skarżącej.
W orzecznictwie sygnalizuje się, że podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a. jest ten, kto wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 1465/10, LEX nr 745033). W innym wyroku z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1536/09 (pub. LEX nr 745073) NSA stwierdza, że skierowanie decyzji przez organ do danego podmiotu, który nie posiadał w postępowaniu administracyjnym interesu prawnego, jedynie formalne czyni z tego podmiotu stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w przypadku zaś stwierdzenia przez sąd wojewódzki braku u skarżącego interesu prawnego (materialnego), skutkuje to ustaleniem braku legitymacji w postępowaniu sądowoadminstracyjnym, co w konsekwencji prowadzi do oddalenia skargi.
Skarżąca nie ma więc interesu prawnego w skarżeniu rozstrzygnięcia Wojewody i dlatego ochrony swoich interesów może dochodzić przed sądem powszechnym, a nie przed sądem administracyjnym.
W tym stanie rzeczy Sąd nie badał zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Ich merytoryczna ocena – w realiach rozpoznawanej sprawy – byłaby niedopuszczalna, bowiem z ochrony prawnej, obejmującej sądową kontrolę działań organów administracji publicznej może korzystać wyłącznie osoba, której prawo udziela takiej ochrony.
Z wyżej wymienionych względów oddalono skargę J. G. na mocy art. 151 p.p.s.a.