Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 6 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 53/13

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B.P. utrzymał w mocy wydane przez siebie postanowienie nr [...], z dnia [...] października 2012 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków odwołania od decyzji określającej kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług.

Skargę sądową na powyższe postanowienie złożyło [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. P., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia z dnia [...] października 2012 r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględnił w całości skargę, w ten sposób, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]:

1. – uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia[...] listopada 2012 r.;
2. – uchylił w całości, postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r.;
3. – umorzył postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...] października 2012 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych odwołania.

Sąd zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 54 § 3 p.p.s.a., organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej skorzystał z tej możliwości, uchylając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie oraz orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] października 2012 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych odwołania. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ drugiej instancji rozpatrzy odwołanie.

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego, a w konsekwencji dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu należało orzec o jego umorzeniu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.