Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] o odmowie zameldowania na pobyt stały K. J. w lokalu przy ul. [...] w J. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wójt Gminy J. odmówił zameldowania K. J. na pobyt stały w lokalu przy u. [...] w J., argumentując rozstrzygnięcie brakiem spełnienia przesłanek niezbędnych do zameldowania określonych w art. 6 i 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), dalej: ustawa o ewidencji ludności.
K. J. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że Wójt niewłaściwie zinterpretował przepisy ustawy o ewidencji ludności. Zdaniem skarżącego, posiadając własność działki i lokalu mieszkalnego, fizyczne przebywanie w lokalu nie ma znaczenia, ponieważ znaczenie ma jedynie prawo współwłasności. Skarżący podniósł również, że brak zameldowania uniemożliwia mu korzystanie z nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania K. J., decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu zamieszkiwania danej osoby w spornym lokalu. Pobyt stały należy rozumieć fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wolę stałego w nim zamieszkiwania, czyli koncentracji spraw życiowych, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Sam zamiar stałego przebywania, któremu nie towarzyszy fizyczna realizacja, nie może być utożsamiany z pobytem stałym.
Organ podniósł, że skarżący w lokalu nigdy nie zamieszkiwał i nie zamieszkuje w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, co potwierdzają strony postępowania i świadkowie składający zeznania przed organem ewidencyjnym.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. J. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Skarżący podniósł, że organy ewidencyjne niesłusznie opierają się na faktycznym zamieszkiwaniu w spornym lokalu, pomijając zupełnie fakt, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie odmowy zameldowania na pobyt stały K. J. w lokalu przy ul. [...] w J. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). W świetle art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Stosownie do art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Zameldowanie powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (vide np. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt V SA 1496/00). O skoncentrowaniu w danym miejscu spraw życiowych osoby, która ma podlegać zameldowaniu świadczy nie tylko fizyczne jej tam przebywanie, ale i zamiar. W miejscu tym osoba powinna zaspokajać podstawowe potrzeby życiowe, a w szczególności nocować, spożywać posiłki, przyjmować gości, przechowywać rzeczy osobiste. Czynności te powinny w toku postępowania meldunkowego zostać stwierdzone na podstawie nie budzących wątpliwości okoliczności faktycznych.
W niniejszej sprawie organ bezspornie ustalił, że skarżący w lokalu, w którym chce być zameldowany nie zamieszkuje od 2005, a w roku 2006 został z niego wymeldowany. Przesłuchani w toku postępowania administracyjnego świadkowie –M. J., M. W., M. J., H. B. – potwierdzili, że skarżący nie przebywa w lokalu przy ul. [...] w J. i nie posiada w nim żadnych rzeczy osobistych. W związku z tym, że nie została spełniona przesłanka meldunku na pobyt stały w postaci faktycznego zamieszkania w spornym lokalu organ ewidencyjny zasadnie odmówił skarżącemu zameldowania. Rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem skarżącego prowadziłoby do stworzenia fikcji meldunkowej, sprzecznej z przepisami ustawy o ewidencji ludności i wynikającymi z niej celami funkcjonowania ewidencji.
Jeszcze raz w tym miejscu podkreślić należy, że meldunek urzędowo potwierdza fakt pobytu danej osobie pod wskazanym adresem. Dopóki nie znajdzie to odzwierciedlenia w rzeczywistości, tj. w rzeczywistym fakcie przebywania w danym lokalu, z zamiarem skoncentrowania tam swoich spraw życiowych, czynność zameldowania nie może być dokonana.
Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące prawa własności do lokalu przy ul. [...] w J. nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ – o czym już był mowa wyżej - istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem i nie daje natomiast prawa do przebywania w tym lokalu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
O przyznaniu adwokatowi M. C. wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).