Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku P. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 23 lipca 2010 r. znak: [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] 1998 r. znak: [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy swoją decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] 1998 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr x i y. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granic działki nr x z działką nr z stanowiącą własność P. L. i działką nr y stanowiącą własność M. L. zostało wszczęte na wniosek E. i J. T. postanowieniem z dnia [...] 1998 r.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy W. w dniu [...] 1998 r. wydał decyzję o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego i ustaleniu przebiegu granic pomiędzy działką oznaczoną nr x stanowiącą własność małż. T. i działką nr y stanowiącą własność M. L..
We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 1 lutego 2010 r. P. L. podniósł, że podczas przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego miały miejsce błędy, które uzasadniają uwzględnienie wniosku. Skarżący zarzucił, że stroną postępowania była Gmina W. jako właściciel działek nr a i b, co wykluczało z prawnego punku widzenia możliwość prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego i wydawanie decyzji administracyjnej przez Wójta Gminy W..
Kolegium wskazało, że w sprawie rozgraniczeniowej najistotniejsze znaczenie ma jej przedmiot określony zarówno w postanowieniu z dnia 8 października 1998 r., wydanym z upoważnienia Wójta Gminy W., jak i w decyzji ostatecznej tego organu z dnia 7 grudnia 1998 r., tj. w decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi x, z i y. Postępowanie to nie dotyczyło rozgraniczenia wymienionych nieruchomości z drogami stanowiącymi własność gminy W. oznaczonymi jako działki nr a i b. Nadto Kolegium, wskazało, iż "miejsce styku działek", co podnosił wnioskodawca, nie daje podmiotowi będącemu właścicielem nieruchomości niepodlegającej rozgraniczeniu uprawnień strony postępowania o rozgraniczenie, w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ postępowanie rozgraniczeniowe w żaden sposób nie dotyczy jego interesu prawnego, bowiem nie zmienia zakresu prawa własności.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium nie znalazło przesłanek do zmiany zakwestionowanej decyzji. Okoliczność, że geodeta przeprowadzając rozgraniczenie pomiędzy wymienionymi działkami, tj. oznaczonymi numerami ewidencyjnymi x, z i y, ustalał granicę w punkcie łączącym działki nr x, z i a oraz w punkcie łączącym działki nr x, y i b (działki nr a b należą do Gminy W.) nie daje Wójtowi Gminy K. przymiotu strony, gdyż w sprawie działał on jako organ wydający decyzję w wyniku załatwienia wniosku zainteresowanych rozgraniczeniem działek nr x, z i y. W tej sytuacji do organu rozgraniczającego nie mają więc zastosowania przepisy art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., normujące zagadnienie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w sprawie.
W konsekwencji nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z tej przyczyny, iż decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.).
Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji ostatecznej z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. nie jest możliwe, o ile od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Wójt Gminy W. był stroną w postępowaniu rozgraniczeniowym i jednocześnie działał jako organ załatwiający sprawę. Działki nr a i b należące do Gminy W. graniczą z działkami rozgraniczanymi nr x, z i y. W niniejszej sprawie ustalono położenie punktów w miejscu połączenia działek nr x, y i b oraz w punkcie łączącym działki x, z i a. W ocenie skarżącego poprzez określenie konkretnego miejsca położenia tych punktów (łączących granice) ustalony został zasięg granicy działek nr x i y z działką nr b (drogą) oraz zasięg granicy działek nr x i z z działką nr a (drogą). W tej sytuacji zdaniem skarżącego Gmina W. jest stroną postępowania administracyjnego, traci zdolność do załatwiania tej sprawy i podejmowania wszystkich czynności, jakie mogą być podjęte w sprawie, a więc również określenia przedmiotu w postanowieniu z dnia [....] 1998 r., udzielenia upoważnienia geodecie, jak i wydania decyzji z dnia [...] 1998 r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. przeprowadziło postępowanie zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: k.p.a.), prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy i wyjaśniło wszystkie istotne okoliczności sprawy. Prawidłowo zastosowane zostały także przez Kolegium przepisy art. 145 i nast. k.p.a., regulujące wznowienie postępowania administracyjnego.
Podzielić należy stanowisko Kolegium, że brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy W. z dnia [...] 1998 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi x i y. Wyjaśnienia wymaga w tym miejscu, że sprawa niniejsza dotyczy tylko decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2010 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję tego Kolegium z dnia [..] 2010 r. nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy W. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie rozgraniczenia działek nr x i y, aczkolwiek zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w skardze wymieniana jest także działka nr z, będąca przedmiotem rozgraniczenia z działką nr x, dokonanego w tej samej dacie odrębną decyzją.
Jako przyczynę wznowienia postępowania wskazuje skarżący wydanie decyzji przez Wójta Gminy W., który w jego ocenie podlegał wyłączeniu – na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. - od rozstrzygania sprawy o rozgraniczenie wskazanych wyżej nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi x i y, ponieważ Gmina W. jest właścicielem działek nr b i a, stanowiących drogi, graniczących z działkami podlegającymi rozgraniczeniu. Skarżący wskazuje zatem przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.: "wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a."
Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przesłanka ta nie zachodzi w sprawie niniejszej.
Przede wszystkim zauważyć należy, że zarówno z postanowienia z dnia [...] 1998 r. o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, jak i z decyzji ostatecznej Wójta Gminy W. z dnia [...] r. znak: [...] wynika, że rozgraniczeniem objęte zostały jedynie nieruchomości oznaczone jako działki nr x i y. Ustalenie granicy w wyniku zakończenia postępowania rozgraniczeniowego nie dotyczy zatem działki nr b, stanowiącej własność Gminy W.. Błędny jest pogląd skarżącego, że ustalenie granicy między działkami nr x i y w punkcie, w którym działki te stykają się z drogą gminną stanowiącą działkę nr b oznacza dokonanie rozgraniczenia także z działką nr b. Okoliczność, że działki nr x i y mają jeden wspólny punkt z działką nr b, stanowiącą własność Gminy W. i punkt ten został ustalony w toku postępowania rozgraniczeniowego nie daje podstaw do twierdzenia, że tym samym dokonano rozgraniczenia również z działką nr b. Rozgraniczenie polega na ustaleniu przebiegu granicy, a więc wskazaniu przebiegu linii granicznej (odcinka), a nie jednego punktu na tym odcinku.
Nie ma zatem żadnych podstaw do przyjęcia, że stroną postępowania w sprawie rozgraniczenia działek nr x i y była gmina W. lub – jak wskazuje skarżący – Wójt Gminy W..
W tej sytuacji, jak słusznie podnosi Kolegium, nie ma w ogóle zastosowania powoływany przez skarżącego przepis art. 24 § 1 k.p.a., który stanowi o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest on stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Należy również zauważyć, że wójt gminy jest organem gminy, a nie pracownikiem organu, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyłączenie organu reguluje natomiast przepis art. 25 k.p.a., który dotyczy jednak innych sytuacji niż wskazana przez skarżącego.
Niezależnie od powyższego ubocznie wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjęto pogląd, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstaw do wyłączenia wójta, burmistrza czy prezydenta od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina obowiązku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 kwietnia 2009 r., II OSK 460/08 oraz z dnia 30 marca 2010 r., II OSK 88/10).
Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., czyli postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.
Wskazany w powołanym przepisie brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy po wznowieniu postępowania organ stwierdził, że przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła.
Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Kolegium, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] 1998 r. znak: [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, jest zatem zgodna z prawem.
W świetle powyższego brak podstaw do uwzględnienia skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).