Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r. zostało przesłane celem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pismo J. K. z dnia 13 kwietnia 2010 r., skierowane bezpośrednio do NSA. W piśmie J. K. zawarła wniosek "o kasację wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie" w sprawie o sygnaturze III SA/Lu 543/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Cytowany przepis wprowadza tzw. przymus adwokacki, wyłączający możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez samą stronę. Tylko podmioty wymienione w art. 175 § 2 ustawy, do których skarżąca nie należy, uprawnione są do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście.
Treść pisma skarżącej z dnia 13 kwietnia 2010 r. wskazuje, iż ma ono stanowić skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2010 r. Ponieważ pismo sporządziła skarżąca osobiście skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Skarga kasacyjna sporządzona przez stronę osobiście jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie powołanego art. 178 p.p.s.a..
Ubocznie należy zauważyć, iż w sprawie niniejszej postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 15 lutego 2010 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnej B. K. W aktach sprawy znajduje się pismo radcy prawnej B. K., datowane na 29 marca 2010 r. zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przywołanych przepisów orzekł, jak w postanowieniu.