Uzasadnienie
M. H., reprezentowana przez J. H.wniosła skargę do WSA w Lublinie, w której zażądała stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji wydanych przez ZUS Oddział w B., dotyczących między innymi odmowy przeliczenia emerytury i odmowy ponownego ustalenia kapitału początkowego oraz postanowień wydanych przez ten organ, a związanych z kwestiami proceduralnymi pozostającymi w związku z podjętymi rozstrzygnięciami w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Skarżąca wniosła także o stwierdzenie przez Sąd nieważności pism z dnia 14 marca 2014 r. (spełniających funkcję decyzji) oraz pisma z dnia 20 marca 2014 r. (pkt 1 lit. h/ skargi).
Skarżącą wezwano do wskazania numerów zaskarżonych aktów wymienionych w pkt 1 lit. h/ skargi – pod rygorem jej odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W dniu 16 czerwca 2014 r. wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi M. H. W odpowiedzi na w/w wezwanie, w piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wskazał numery pism z dnia 14 i 20 marca 2014 r. jednakże w odrębnym piśmie zatytułowanym "sprzeciw" – nawiązującym do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę – wyjaśnił, że "intencją niniejszej skargi z dnia 9 kwietnia 2014 r. jest stwierdzenie nieważności wydanych, a opisanych w skardze decyzji i postanowień, gdy zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa".
Biorąc pod uwagę tak zakreślony przez skarżącą przedmiot skargi dotyczący decyzji i postanowień ZUS Oddział w B. oraz uwzględniając przepisy ustawy z 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (regulujące tryb postępowania w takich sprawach) stwierdzić trzeba, że kontrola legalności wspomnianych rozstrzygnięć nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Rozpoznają one – w myśl art. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sprawy sądowoadministracyjne, a takimi nie są sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych poruszane przez skarżącą. Według uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I UZP 3/10 od decyzji ZUS w przedmiocie nieważności rozstrzygnięcia tego organu przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
W tym stanie rzeczy skarga M. H. podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.