Uzasadnienie
R. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz mianowania na niższe stanowisko służbowe.
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w razie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego i w sytuacji późniejszego jego uchylenia nie będzie miała możliwości powrotu na stanowisko zajmowane dotychczas w Komendzie Miejskiej Policji w C., a jedynie na stanowisko równorzędne bądź niższe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Podkreślić należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczy rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego skarżąca zawarła w skardze do Sądu, jednak nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji – rozkazu personalnego - już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie strony ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana.
Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżony rozkaz personalny wydano na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687), a więc w wykonaniu kary dyscyplinarnej. Rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska na dzień 22 kwietnia 2012 r. oraz określił datę przeniesienia na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w C. na dzień 23 kwietnia 2012 r., zatem skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Ponadto skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 1 sierpnia 2012 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.