Uzasadnienie
UZASADNENIE
Decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania S.S. od decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Spraw Administracyjnych działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] 2007 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu S.S. z pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w L., zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego S.S. z lokalu przy ul. [...] w L., swoje stanowisko uzasadniając wyczerpaniem przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Od tej decyzji odwołanie wniósł S.S. podnosząc, że nie zgadza się z decyzją I instancji.
Organ odwoławczy po zapoznaniu się z treścią odwołania i analizie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wskazał organ II instancji, organ administracji stosownie do przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na wniosek strony lub z urzędu, wydaje decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu należy rozumieć fizyczne nieprzebywanie w lokalu.
Jak wskazał Wojewoda, organy administracji w sprawie o wymeldowanie obowiązane są do ustalenia czy występuje okoliczność faktycznego opuszczenia lokalu.
W decyzji stwierdzono, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że odwołujący się pod adresem zameldowania nie zamieszkuje od wielu lat, sporadyczne przychodzenie nie może być utożsamiane z pobytem stałym w rozumieniu art. 6 ust. 1 powoływanej ustawy. Fakt ten potwierdzają strony tego postępowania, świadkowie zamieszkujący w sąsiedztwie lokalu oraz przeprowadzone przez funkcjonariuszy policji kontrole meldunkowe pod adresem zameldowania odwołującego się jak i w miejscu faktycznego zamieszkiwania, tj. w miejscowości P. Sam S.S. zarówno we wniesionym odwołaniu, jak i oświadczeniu o zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oświadcza, że nie zamieszkuje pod adresem zameldowania, jednakże swoje wymeldowanie uzależnia od dokonania zasądzonej na jego rzecz spłaty z tytułu podziału majątku wspólnego.
Jak wskazał organ odwoławczy uzależnienie wymeldowania się od dokonania zasądzonej spłaty nie może być jednak uwzględnione, ponieważ roszczeń z tego tytułu odwołujący się powinien dochodzić na drodze powództwa cywilnego, a nie administracyjnego.
Przepis art. 1 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy wprowadza zasadę rzetelnego prowadzenia ewidencji ludności, która ma służyć zbieraniu informacji w zakresie danych o faktycznym, a więc zgodnym z rzeczywistością, miejscu zamieszkania i pobytu. Skoro więc S.S. opuścił lokal w którym jest zameldowany i w nim nie zamieszkuje, spełnione zostały dyspozycje art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dające podstawę do jego wymeldowania w trybie administracyjnym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł S.S. Podniósł w niej, że organ wydający decyzję nie uwzględnił wszystkich okoliczności, a dotyczących kwestii związanych dokonywaniem opłat w lokalu, jak również związanych ze spłatą skarżącego przez jego byłą żonę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale innych powodów, niż w niej wymienione.
Sąd uwzględniając skargę, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji w całości, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Owa kontrola obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 63 § 3 kpa podanie, tj. także odwołanie od decyzji organu I instancji wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania niemożność jego rozpoznania. Jest to zgodne z dyspozycją zawartą w art. 64 § 2 kpa zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym niż wymienione w art. 64 § 1 kpa wymaganiom to należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. W tej sprawie pismo z dnia [...] 2007 r. i zatytułowane "odpowiedź na decyzję o wymeldowaniu z dn. [...] 2007 r. S.S. z lokalu przy ul. [...] w L." będącym w istocie odwołaniem od decyzji wydanej przez organ i instancji, nie zawierało podpisu strony.
Mimo to organ odwoławczy nie wezwał strony, pod rygorem z art. 64 § 2 kpa tj. pozostawienie odwołania bez rozpoznania, do uzupełnienia braków i odwołanie rozpoznał, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych. Okoliczność ta powoduje zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważność zaskarżonej decyzji (tak też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2000 r., sygn. akt III SA 417/00, LEX nr 47217).
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.