Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 24 stycznia 2014 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, uzupełnionym w dniu 7 lutego 2014 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy stwierdził co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Na wstępie podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Do kosztów sądowych na obecnym etapie sprawy należy wpis sądowy od potencjalnej skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł - § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Natomiast stawka minimalna wynagrodzenia adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie skargi kasacyjnej wynosi 240 zł netto - § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) i 295,20 zł brutto - § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.).
Mając na względzie z jednej strony aktualną sytuację materialną i rodzinną strony skarżącej przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentach, z drugiej zaś strony wysokość kosztów postępowania stwierdzić należy, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie częściowym.
Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką, zięciem i dwojgiem małoletnich wnuków. Wraz z rodziną zamieszkuje w należącym do córki domu o pow. [...] m2, położonej na działce o pow. [...] arów. Na dochód rodziny w łącznej kwocie [...] zł brutto składa się emerytura skarżącego w kwocie [...] zł, renta rodzinna córki w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie za pracę na [...] etatu męża córki w kwocie [...] zł. Skarżący podkreślił, że jeden z zamieszkujących z nim wnuków jest osobą niepełnosprawną, co wiąże się z wyjazdami na kontrole do [...] w [...]. Odnośnie kosztów utrzymania koniecznego rodziny, skarżący w oświadczeniu z dnia 7 lutego 2014 r. wyjaśnił, że ze swojej emerytury pokrywa wydatki związane z utrzymaniem domu (energia, gaz, woda, ścieki, opał) oraz wydatki związane ze swoim bieżącym utrzymaniem, a także wspomaga córki. Łączny koszt tych wydatków wynosi [...] zł.
W przedstawionej sytuacji (niski dochód na osobę w rodzinie /[...] zł/, brak majątku, choroba członka rodziny pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym, generująca koszty związane z leczeniem) jednoczesne opłacenie kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia adwokata w sprawie niniejszej, spowodowałoby w ocenie referendarza uszczerbek w utrzymaniu koniecznym skarżącego i jego rodziny. Dlatego zasadne jest przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, które to koszty, w większym zakresie niż koszty sądowe, obciążyłyby budżet domowy skarżącego. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I postanowienia.
Natomiast brak jest podstaw do przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym, strona bowiem nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Instytucja przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób mających szczególnie trudną sytuację materialną, które ze względu na okoliczności życiowe są pozbawione środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone (osób bez dochodów lub o najniższych dochodach, nie posiadających żadnego majątku).
W przedstawionych przez skarżącego okolicznościach, rozważając możliwości poniesienia przez niego kosztów sądowych, stwierdzić należy, że jego obecna sytuacja materialna nie należy do szczególnie trudnych. Skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiada własne, stałe źródło dochodów w postaci emerytury w kwocie [...] zł brutto. Jakkolwiek skarżącemu nie można zarzucić, że z powodu osiągania niskich dochodów przez córkę i jej męża, tylko on pokrywa koszty utrzymania domu, to mając na uwadze wielkość miesięcznych dochodów skarżącego stwierdzić należy, że poniesienie kosztów sądowych występujących na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego (wpisu sądowego od potencjalnej skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł), leży w granicach realnych możliwości finansowych strony.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarżący nie wykazał, istnienia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, co uzasadnia orzeczenie w pkt II postanowienia.
Z powyższych względów oraz na podstawie 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.