Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) pozostawiono bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu E. S. na pobyt stały w budynku położonym w miejscowości A. gm. C. W uzasadnieniu postanowienia podano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. (sygn. akt III SA/Lu 222/06) stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszej instancji w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu E. S. w budynku położonym w miejscowości A. gm. C. Stwierdzając nieważność ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że E. S. wniósł odwołanie po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania i nie składał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.
Z uwagi na powyższe organ pozostawił odwołanie E. S. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2006 r. bez rozpoznania.
Na powyższe postanowienie E. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, że organ nie dopełnił wskazanego w wyroku sądu z dnia 6 lipca 2006 r. obowiązku sprawdzenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, co jest naruszeniem Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innej przyczyny niż podana przez skarżącego w motywach skargi.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. Uwzględniając skargę, sąd może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzić jego nieważność, jeżeli zachodzą wady kwalifikowane określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego bądź w innych przepisach lub stwierdzić wydanie owego aktu z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej, a więc dotknięte jest wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) i w związku z tym należy stwierdzić jego nieważność.
Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na fakt, że zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wydane zostało w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lipca 2006 r. (sygn. akt III SA/Lu 222/06) stwierdzającego nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały.
W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uzasadniając stwierdzenie nieważności decyzji, wskazał na wniesienie przez E. S. odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej po terminie. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu odwoławczym na skutek wniesionego po terminie odwołania skutkuje nieważnością takiego rozstrzygnięcia.
Konsekwencją natomiast wydania przez sąd wyroku stwierdzającego nieważność decyzji z dnia [...] marca 2006 r. było wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia, a obowiązkiem organu w następstwie powyższego było odnieść się do odwołania wniesionego przez stronę z naruszeniem terminu.
Skonstatowanie przez organ faktu, że odwołanie zostało wniesione przez stronę z uchybieniem terminowi do tej czynności powinno zgodnie z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego skutkować wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a nie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. Postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania wydawane jest – zgodnie z art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego – wyłącznie w przypadku niewskazania w podaniu przez stronę adresu i niemożności ustalenia owego adresu oraz w przypadku nieusunięcia przez stronę braków formalnych podania. Art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego nie upoważnia organu do wydania postanowienia o pozostawieniu spóźnionego odwołania bez rozpoznania.
Natomiast w przedmiotowej sprawie, wydając zaskarżone postanowienie, organ odwoławczy wydał właśnie postanowienie pozostawiające odwołanie bez rozpoznania ("rozpatrzenia" – sformułowanie organu). Wydanie przez organ w przypadku wniesienia przez stronę odwołania po terminie – postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, uznać należy za wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z uwagi na powyższe naruszenie prawa i wystąpienie przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.