Uzasadnienie
M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na akt Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi czynność materialno–techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący powinien był wezwać Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością z dnia 14 grudnia 2009 r., nr [...], a następnie złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast pismem z dnia 22 marca 2016 r. skarżący wniósł skargę na tą czynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Tym samym należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.