Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia na E. Spółkę [...] z siedzibą w [...] kary pieniężnej w kwocie [...] zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy.
Powyższa decyzja została zaskarżona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przez E. Spółkę [...] z siedzibą [...].
Skargę w imieniu Spółki podpisał D. S., oznaczony w piśmie jako Prezes Spółki.
Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Do skargi nie dołączono dokumentów, które wykazywałoby umocowanie D. S. do działania w imieniu E. Spółki [...] z siedzibą w [...], w związku z czym skarga obarczona była brakiem formalnym o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., tj. brakiem dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony wnoszącej skargę.
Prawidłowo zatem zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2016 r. skarżąca Spółka wezwana została do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wynikającym z powyższego zarządzenia oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. obowiązkiem strony było zatem przedstawienie w terminie 7 dni dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania spółki.
Powyższe wezwanie doręczone zostało stronie w dniu 25 kwietnia 2016 r., co oznaczało, że siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi upływał stronie z dniem 2 maja 2016 r.
Termin ten upłynął bezskutecznie albowiem skarżąca informację z Krajowego Rejestru Sądowego wysłała już po upływie zakreślonego terminu, tj. nadała przesyłkę pocztową w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 4 maja 2016 r.
Jak trafnie zaś wskazał Naczelny Sądy Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 28 listopada 2012 r., I GSK 1463/12 (System Informacji Prawnej LEX nr 1239308) brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odczytywane łącznie regulacje mają na celu usunięcie wątpliwości w kwestii dla sprawy kluczowej, czyli ustalenia czy pismo (skarga) zostało wniesione przez uprawnioną osobę.
Wyjaśnić należy także, że w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 83 § 2 p.p.s.a. albowiem poniedziałek 2 maja 2016 r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.