Uzasadnienie
Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym, jak stanowi przepis art. 140ac ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), dalej p.r.d., decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną w myśl przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym następuje z urzędu, ale tylko wówczas, gdy strona zaskarży tę decyzję do sądu administracyjnego. W tej sytuacji złożenie wniosku o wstrzymanie decyzji nie jest więc wymagane. Przy czym, z przepisu wynika ponadto, że organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, powinien z urzędu wstrzymać jej wykonanie, wydając w tym przedmiocie postanowienia (na które nie przysługuje zażalenie).
Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy, pomimo ciążącego na nim obowiązku z art. 140ac ust. 2 p.r.d., nie wstrzymał z urzędu wykonania zaskarżonej decyzji – pomimo, że spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego. Tym samym, ochrona tymczasowa przysługująca stronie skarżącej do czasu wydania przez sąd orzeczenia uwzgledniającego skargę lub też uprawomocnienia się orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 61 § 6 p.p.s.a.) nie przybrała postaci postanowienia. Zdaniem sądu, okoliczność ta nie zmienia sytuacji prawnej skarżącej spółki, bowiem w świetle z art. 140ac ust. 2 p.r.d. organ odwoławczy i tak nie może egzekwować od skarżącej kwoty kary nałożonej zaskarżoną decyzją. Podkreślić należy, że postanowienie to nie ma charakteru konstytutywnego, a jego wydanie ma jedynie na celu potwierdzenie wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku.
Zatem, nieuczynienie przez organ odwoławczy zadość obowiązkowi wydania w tym zakresie niezaskarżalnego postanowienia nie może rodzić po stronie skarżącej negatywnych skutków w postaci braku tymczasowej ochrony prawnej.
Wobec powyższego, złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi staje się bezprzedmiotowe, nawet w sytuacji kiedy organ drugiej instancji nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (pomimo, że zgodnie z art. 140ac ust. 2 p.r.d., miał do tego obowiązek). Innymi słowy, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
W tym stanie rzeczy oraz z uwagi na to, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości umorzenia postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 140ac ust. 2 p.r.d., postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.