Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W dniu 28 stycznia 2008r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z 31 stycznia 2008r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla strony skarżącej adwokata M. C., któremu strona udzieliła stosownego pełnomocnictwa.
W dniu 21 kwietnia 2008r. do sądu wpłynęła sporządzona przez pełnomocnika strony skarżącej skarga kasacyjna zawierająca wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej powiększonej o stawkę podatku VAT. Złożony wniosek zawierał oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone. Po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony złożył ponowny wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości, ani w części. W piśmie z 13 stycznia 2010r. pełnomocnik podniósł, iż podtrzymuje wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o przyznanie wynagrodzenia adwokackiego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej, a w przypadku nieprzyznania wynagrodzenia w takiej wysokości o przyznanie wynagrodzenia według stawki minimalnej.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmują również stawkę za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, który nie prowadził sprawy w I instancji, wynosi według stawki minimalnej 180 złotych netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 219,60 złotych (180 zł + 39,60 zł tytułem należnego podatku od towarów i usług). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne udokumentowane wydatki adwokata (§ 19 pkt 2 cytowanego rozporządzenia).
Z dołączonego przez adwokata M. C. dowodu wpłaty wynika, że została uiszczona kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa (k-50 a.s.), stosownie do przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.). Powyższa kwota stanowi niezbędny, udokumentowany wydatek pełnomocnika, należny mu wraz z wynagrodzeniem za udzielenie z urzędu pomocy prawnej.
Referendarz sądowy nie znalazł natomiast podstaw do podwyższenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia do wysokości sześciokrotności stawki minimalnej.
Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1 stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Jednocześnie zauważyć należy, że w przypadku kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa koszty obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 (§ 19 pkt 1 powołanego rozporządzenia).
Stwierdzić należy, że możliwość ustalenia wynagrodzenia powyżej stawki minimalnej istnieje po uprzednim wykazaniu, że uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika. Tak więc pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy, domagając się podwyższonej stawki wynagrodzenia, musi swój wniosek uzasadnić. W złożonych wnioskach pełnomocnik nie uzasadnił, na czym opiera żądanie przyznania wynagrodzenia w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. W ocenie referendarza przyznania podwyższonej stawki nie uzasadnia również ani charakter sprawy, ani poczyniony przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nakład pracy adwokata.
Mając na uwadze powyższe oraz na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1,2 i 3, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak na wstępie.
Art. 210. § 1.