Uzasadnienie
Cz. G. wniósł do sądu skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru w depozycie organu celnego.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie zażalenia). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji (postanowienia) po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Skarga do sądu administracyjnego, złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 721/07).
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] stycznia 2015 r. o ustaleniu opłaty za przechowywanie towaru w depozycie organu celnego.
Wyżej wymienione postanowienie zostało wydane w pierwszej instancji. Skarżący w postanowieniu tym został pouczony, że przysługuje od niego zażalenie do Dyrektora Izby Celnej.
W świetle powyższych uwag, skarga na postanowienie organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.