Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu "PPF" 4 kwietnia 2017 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący podał, że jest osobą bezrobotną, zamieszkuje z rodzicami i pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym. Oświadczył, że ani on, ani jego rodzice nie posiadają żadnego majątku. Skarżący podał, że miesięczny dochód rodziny wynosi [...] – [...] zł netto, przy czym osobą pracującą w rodzinie jest tylko ojciec (matka jest osobą bezrobotną), a jego wynagrodzenie wynosi [...] zł.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 (2 p.p.s.a.).
Podnieść należy, że ciężar wykazania przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o prawo pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).
Oświadczenie skarżącego złożone na urzędowym formularzu okazało się niewystarczające do oceny możliwości poniesienia przez niego w przedmiotowej sprawie kosztów postępowania. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że jest osobą bezrobotną oraz że nie uzyskuje żadnych dochodów. Wyjaśnienia wymagało zatem, z jakich źródeł skarżący zaspokaja niezbędne koszty utrzymania i jaka jest ich wielkość. Ponadto wobec oświadczenia skarżącego, że on i jego rodzice nie posiadają żadnego majątku, należało ustalić do kogo należy nieruchomość wykazana w urzędowym formularzu jako miejsce zamieszkania rodziny.
Z kolei w oświadczeniu o dochodach rodziny istniała niejasność dotycząca wielkości tego dochodu. Skarżący podał bowiem, że ojciec uzyskuje dochód z pracy w kwocie [...] zł oraz że on i matka nie osiągają żadnych dochodów, a jednocześnie łączny dochód rodziny określił na kwotę [...] – [...] zł. Ponadto z akt administracyjnych wynikało (odwołanie skarżącego z [...] r.; k-20), że skarżący pracuje w firmie [...], istniała zatem konieczność potwierdzenia, czy jest on osobą bezrobotną. Ustalenie powyższych okoliczności miało bezpośredni wpływ na ocenę możliwości płatniczych skarżącego, w związku z czym w trybie art. 255 p.p.s.a., pismem z 13 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Wezwanie powyższe zostało doręczone 28 kwietnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru) i pozostało bez odpowiedzi (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z 1 czerwca 2017 r.).
W ocenie referendarza, skarżący nie wykonując wezwania z 13 kwietnia 2017 r., nie ujawnił w pełni swej sytuacji materialnej. Powoduje to negatywne konsekwencje dla strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem referendarza, niewywiązanie się przez stronę z obowiązku złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, które pozwoliłyby na dokładną analizę jej sytuacji materialnej, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. I OZ 292/13; postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12; postanowienie NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11).
W świetle powyższego uznać należy, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, skarżący nie przedstawił swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Tym samym skarżący nie wykazał przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak i częściowym.
Z tych względów oraz na podstawie art. 258 (1 i (2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.