Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 105 ust. 2 pkt 6 i art. 107 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...], o skreśleniu E. S. z ewidencji instruktorów miasta - pozycja w rejestrze [...] i nakazaniu zwrotu legitymacji instruktora nr [...], nr druku [...].
W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] lipca 2005 r. do Prezydenta Miasta wpłynęła informacja z Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, z której wynika, iż skarżący E. S. został ukarany prawomocnym wyrokiem z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, za wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. W związku z tym zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy, ponieważ przestał on spełniać warunki do wykonywania czynności instruktora. W wyniku tego postępowania w dniu [...] organ I instancji wydał stosowną decyzję.
Od tej decyzji skarżący odwołał się, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując mocy zaskarżoną decyzję, wskazało w uzasadnieniu, że w myśl art. 105 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym instruktorem jest osoba, która m. in. nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Jednocześnie zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy, starosta skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor nie spełnia warunków określonych wart. 105 ust. 2 pkt 1 – 6 ustawy.
W aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego XVII Zamiejscowy Wydział Grodzki z dnia [...] sygn. akt [...] uznający skarżącego za winnego dokonania czynu z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń i skazujący go na karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się dnia [...].
Przepis art. 105 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że warunkiem pełnienia czynności instruktora nauki jazdy jest niekaralność za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez utrzymanie w mocy decyzji organu administracji I instancji, której brak właściwej podstawy prawnej. Skarżący wskazuje, że wykreślenie go z rejestru instruktorów nastąpiło na podstawie przepisu art. 107 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z nie mającego miejsca w ustalonym stanie faktycznym powodu. Wskazany w podstawie prawnej przepis ustawy wskazuje na nie przedstawienie przez skarżącego stosownego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Skarżący zarzucił również tolerowanie powyższego błędu przez organ odwoławczy.
Dodatkowo skarżący wskazał, że w dniu [...] 2006 r. wystąpił do Sądu Okręgowego o wznowienie postępowania w sprawie o wykroczenie w oparciu o nowe fakty i dowody.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wskazując ponownie, że podstawę do zmiany kwestionowanej decyzji ostatecznej może stanowić wyłącznie zmiana skazującego wyroku.
Pełnomocnik skarżącego w dniu [...] maja 2006 r. złożył w Sądzie pismo, którym cofa skargę na przedmiotową decyzję i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu. Wniosek motywuje tym, że Sąd Okręgowy odmówił wznowienia postępowania w sprawie o wykroczenie, zaś Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia [...] 2006 r. utrzymał to postanowienie w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie dostrzega istnienia żadnej z negatywnych przesłanek cofnięcia skargi w przedmiotowej sprawie. Tym samym zaszła przesłanka umorzenia postępowania przewidziana w art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 232 § 1 ust. 2 ustawy - Sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.
Jako że w przedmiotowej sprawie skarżący uiścił wpis po wysłaniu odpisu skargi organowi, ale przed rozprawą, należało orzec o zwrocie połowy wpisu.
Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.