Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda rozpoznał zażalenie J. K. na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] lipca 2008 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie zameldowania A. K. na pobyt stały w lokalu położonym przy ul. W. w D. i utrzymał w mocy to postanowienie.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynikało, że ze stosownymi wnioskami o zawieszenia postępowania w sprawie o zameldowanie A. K. wystąpił skarżący J. K. oraz pozostałe osoby (w tym D. G., K. K., B. C. i inni). Organ I instancji każdy wniosek rozpoznał odrębnym postanowieniem o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie zameldowania A. K. na pobyt stały w lokalu usytuowanym w/w budynku, z argumentacją, że toczące się postępowanie cywilne dotyczące uregulowania stanu prawnego tejże nieruchomości nie daje podstaw do zawieszenia – w trybie art. 97 § 1 k.p.a. - postępowania w sprawie o zameldowanie.
Odnosząc się do zarzutów wniesionych pod adresem postanowienia organu I instancji, że rozstrzygnięcie sprawy cywilnej ma istotne znaczenie i winno być uwzględnione przy wydaniu decyzji meldunkowej, Wojewoda wyjaśnił, że powyższa nieruchomość nie ma uregulowanego stanu prawnego (toczy się aktualnie postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. K. oraz postępowanie o zasiedzenie).
Wojewoda stwierdził, że zawieszenie postępowania w sprawie o zameldowanie następuje wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub inny organ (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zaznaczył przy tym, że pomiędzy rozstrzygnięciem konkretnej sprawy, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć związek przyczynowy, zaznaczają, że w sprawach meldunkowych zagadnieniem wstępnym, obligującym do zawieszenia postępowania, jest powództwo o przywrócenie posiadania w celu ochrony praw danej osoby do przebywania w lokalu lub o eksmisję.
Wojewoda argumentował dalej, że w rozpatrywanej sprawie organ ewidencyjny nie mógł dokonać fakultatywnego zawieszenia postępowania na mocy art. 98 § 1 k.p.a. Zawieszenie następuje wówczas, gdy wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. Tymczasem skarżący oraz pozostali wnioskodawcy domagający się zawieszenia postępowania, nie są stronami które domagają się zameldowania A. K. w spornym lokalu.
Wojewoda zauważył, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organy właściwe w sprawach meldunkowych, nie mają obowiązku uzależniania swoich decyzji, od zakończenia postępowania posesoryjnego w sądzie powszechnym (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2002 r. sygn. akt V SA 2353/01).
W skardze sądowej J. K. zarzucił naruszenie przepisów:
- - art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 123 i art. 124 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania;
- - art. art. 7, 8, 9, 77, 80 i 107 k.p.a., przez niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego, nieuwzględnień słusznego interesu właścicieli lokali położonych w budynku przy ul. W. w D., pomięcie okoliczności przemawiających za zawieszeniem postępowania w sprawie o zameldowanie A. K., niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Tytułem wstępu należy przypomnieć, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), ewidencja ludności, polega między innymi na rejestracji danych, w szczególności dotyczących miejsca pobytu osób. Osoba przebywająca na terytorium RP jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie (art. 2 cyt. ustawy). Obowiązek ten polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 ustawy).
Na podstawie art. 5 ust. 1 w/w ustawy osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, przy czym w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
W świetle przepisów omawianej ustawy, ewidencja ludności ma charakter tylko rejestracyjny i służy zapewnieniu zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w prowadzonej przez organ meldunkowy ewidencji.
Istotę obowiązku meldunkowego, podkreślając jego publicznoprawny charakter, trafnie ujął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002, nr 3, poz. 34). Trybunał stwierdził, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, a celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że organ wszczął postępowanie na żądanie A. K. w sprawie zameldowania jej na pobyt stały pod adresem – D., ul. W. W postępowaniu tym organ meldunkowy nie może badać i analizować stanu prawnego tej nieruchomości. Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyraźnie bowiem oddziela rejestracyjny charakter ewidencji ludności od praw strony do lokalu, czy budynku, w którym ma nastąpić zameldowanie konkretnej osoby. Kwestię tę sygnalizuje również Trybunał Konstytucyjny w wyżej wymienionym wyroku.
Specyficzny charakter postępowania administracyjnego w przedmiocie meldunku nie daje zatem – wbrew stanowisku skarżącego – podstaw do twierdzenia, że postępowanie to powinno być zawieszone przez organ meldunkowy, z uwagi na toczące się inne postępowanie zmierzające ustalenia stanu prawnego wyżej wymienionej nieruchomości.
Ubocznie należy zaznaczyć, że w dniu [...]października 2008 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...]o zameldowaniu A. K. na pobyt stały w budynku mieszkalnym położonym na terenie w/w nieruchomości i do skarżącego będzie należało to, czy i w jaki sposób skorzysta z przysługującego mu środka odwoławczego.
W tych okolicznościach formułowane w skardze zarzuty pod adresem zaskarżonego postanowienia nie mogły być uznane za usprawiedliwione. Z tego też względu Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.