Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2014 r. Z. D. został wezwany do uiszczenia wpisu od sądowego od skargi w wysokości 320 zł.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący złożył wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu.
Od przedmiotowego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniesienie skutecznego sprzeciwu przez stronę skarżącą powoduje, na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), że zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie (art. 243 § 1 p.p.s.a). Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podnieść w tym miejscu należy, że prawo pomocy w całkowitym zakresie jest przyznawane osobom, które ze względu na sytuację życiową (brak majątku, brak stałych dochodów lub bardzo niskie dochody), mimo największych starań, nie są w stanie wygospodarować środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
W oparciu o dane zawarte w urzędowym formularzu oraz w przedstawionych przez skarżącego dokumentach wynika, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. W skład majątku rodziny wchodzi dom o pow. 100 m2, mieszkanie o pow. 39 m2 oraz nieruchomość o pow. 45 arów. Rodzina utrzymuje się z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, z której osiąga on miesięczny dochód brutto w kwocie od 5000 zł do 6000zł. Renta żony skarżącego wynosi 550 zł brutto. Zatem łącznie dochód miesięczny rodziny zamyka się w przedziale od 5550zł do 6550zł. Skarżący wyjaśnia, że koszty utrzymania rodziny wynoszą 1200zł. Podaje również, że spłaca kredyty zaciągnięte na poczet prowadzonej działalności gospodarczej. Miesięcznie na ten cel wydaje 2420 zł
Do kosztów sądowych na obecnym etapie sprawy należy zatem wpis sądowy od skargi w kwocie 320 zł stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Pozostałe ewentualne koszty sądowe tj. opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, opłata sądowa od zażalenia, nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł - § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192) i § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wpis sądowy od potencjalnej skargi kasacyjnej wyniesie połowę wpisu sądowego od skargi – 160 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, trudno uznać, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Rodzina skarżącego, jak wynika z przedstawionych przez niego dokumentów, ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiada stały dochód, a w skład jej majątku wchodzą nieruchomości. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącego nie wynika, aby sytuacja finansowa skarżącego była na tyle trudna, że nie mógłby on uiścić kosztów sądowych.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 260 w związku z art. 254 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.