Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – wydanym na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a. - odmówiło P. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy, w dniu [...] sierpnia 2017 r. P. G. skierował odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku strona podniosła, że przyczyną niezłożenia odwołania w terminie był wypadek w zakładzie pracy w lipcu 2017 r. i zmiażdżenie kciuka lewej ręki.
Rozpoznając powyższy wniosek Kolegium podkreśliło, że decyzja o skierowaniu P. G. na badania lekarskie została doręczona stronie w dniu [...] lipca 2012 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Decyzję odebrała I. G. - matka strony. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] sierpnia 2012 r.
W ocenie organu odwoławczego, nie wystąpiły okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu do wniesienie odwołania od decyzji wydanej w 2012 r. Nie jest skuteczny zarzut podnoszony w piśmie z dnia [...] maja 2017 r., że decyzję o skierowaniu na badania lekarskie doręczono osobie starszej i nieuprawnionej do odbierania korespondencji, że korespondencję w przedmiotowej sprawie strona odnalazła dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. Od tej daty ewentualnie strona powinna starać się wnieść odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Tymczasem odwołanie wraz z takim wnioskiem złożyła dopiero w dniu [...] sierpnia 2017 r.
W konkluzji Kolegium stwierdziło, że nie ma jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie P. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Do skargi dołączony został skierowany do Starosty [...] wniosek z dnia [...] stycznia 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi wniósł między innymi o wyznaczenie terminu do wykonania badań lekarskich w celu potwierdzenia kwalifikacji do prowadzenia pojazdów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, skutkującymi koniecznością jego uchylenia (stwierdzenia nieważności).
Przedmiotem skargi jest postanowienie organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący kwestionuje zarówno skuteczność doręczenia decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, a w konsekwencji stanowisko organu, że doszło do uchybienia terminu, jak i prawidłowość odmowy przywrócenia terminu.
W pierwszej kolejności należy zatem ustosunkować się do zarzutu dotyczącego doręczenia decyzji organu I instancji.
Zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym uregulowane zostały w art. 39 - 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej jako "k.p.a."). Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a.).
Z art. 43 k.p.a. wynika, że skoro domownik (w rozpoznawanej sprawie matka skarżącego), odebrał pismo, to równocześnie podjął się on doręczenia tegoż pisma adresatowi. Z akt sprawy nie wynika i skarżący tego nie udowodnił, że osoba ta mogła nie doręczyć odebranego pisma (decyzji). Nie jest obowiązkiem doręczyciela każdorazowe sprawdzanie, czy osoba, która przebywa w miejscu wskazanym przez stronę postępowania do odbioru korespondencji i podejmuje się odbioru pisma adresowanego do strony, jest osobą upoważnioną do odbioru. W świetle przedstawionych wyżej zasad dotyczących doręczania korespondencji osobom fizycznym, doręczenie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie skierowania P. G. na badania lekarskie, uznać należy za prawidłowe i prawnie skuteczne.
Doręczenie tejże decyzji nastąpiło w dniu [...] lipca 2012 r., natomiast odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniesione zostało w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu). Przekroczenie terminu jest więc oczywiste.
W sprawie niniejszej spór powstaje na tle znaczenia art. 58 k.p.a. Z przepisu tego wynikają cztery podstawowe przesłanki przywrócenia terminu na gruncie postępowania administracyjnego. Po pierwsze, zainteresowany musi złożyć wniosek (prośbę) w tym zakresie; nie ma możliwości przywrócenia terminu z urzędu. Po drugie, prośbę taką należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym jest to już termin nieprzywracalny. Po trzecie, należy uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Po czwarte, jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
Z punktu widzenia tych czterech przesłanek należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie kluczowa istotna jest kwestia upływu siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Skarżący podnosił, że korespondencję w przedmiotowej sprawie odnalazł dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. Zasadnie więc organ przyjmuje, że od tej daty – w terminie 7 dni - strona winna starać się wnieść odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Tymczasem odwołanie wraz z takim wnioskiem złożyła dopiero w dniu [...] sierpnia 2017 r., a więc po upływie terminu o jakim mowa art. 58 § 2 k.p.a.
Z pisma skarżącego z [...] sierpnia 2017 r. wynika, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania z powodu wypadku w zakładzie pracy i zmiażdżenia kciuka lewej ręki. W świetle dokumentacji medycznej z dnia [...] lipca 2017 r. sporządzonej przez Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w T. L. P. chirurgii ogólnej, skarżący doznał stłuczenia palca bez uszkodzenia paznokcia i otrzymał zwolnienie lekarskie na okres od [...] lipca 2017 r do [...] lipca 2017 r.
W ocenie Sądu, należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że takie okoliczności nie świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Pojęcie braku winy w uchybieniu terminu jako przesłanki jego przywrócenia na gruncie art. 58 k.p.a. doczekało się utrwalonej już linii orzeczniczej. Podkreśla się, że musi chodzić o okoliczności obiektywne, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. W judykaturze zwraca się uwagę na konieczność uwzględniania obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy, co wyklucza przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a zatem przeszkoda miała charakter przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Ze względu na użycie w przepisie terminu "uprawdopodobnienie", podkreśla się konieczność wykazania z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego.
Zwraca się też uwagę, że to strona ma uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu, a nie organ dociekać przyczyn spóźnienia strony. Bliżej nieokreślone kłopoty zdrowotne absolutnie taką okolicznością nie są.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu. Prawidłowo zatem organ odwoławczy przyjął, że nie została spełniona kluczowa przesłanka przywrócenia terminu.
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zobowiązany był oddalić skargę jako bezzasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.