Uzasadnienie
- Szkoła Języka Angielskiego u M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej odmowy zezwolenia na zajęcie na prawach wyłączności parkingu zlokalizowanego u zbiegu ulic B. i R.. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zachodzi prawdopodobieństwo, że orzeczenie jest dotknięte wadą uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej odmowy zezwolenia na zajęcie na prawach wyłączności parkingu zlokalizowanego u zbiegu ulic B. i R. w L..
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że nie ma możliwości wstrzymania wykonania odmownej decyzji, np. decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, czy też decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, ponieważ w wyniku wydania takiej decyzji ostatecznej na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji (por. postanowienia NSA z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II GZ 281/10; 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 171/08; 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 345/08).
Ubocznie podnieść należy, że skarżąca we wniosku w ogóle nie podała okoliczności wskazujących na spełnienie wyżej wymienionych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony, który w niniejszej sprawie ogranicza się do stwierdzenia, że zachodzi prawdopodobieństwo, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie nieważności. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.