Uzasadnienie
E. N.-P. wniosła do sądu skargę "na decyzję Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] maja 2014 r.[...] znak sprawy [...] z dnia [...].03.2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu w sprawie odmowy zasiłku dla bezrobotnych".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wyjaśnił, że pismem z dnia [...] maja 2014 r., znak [...] Powiatowy Urząd Pracy przekazał do Wojewody odwołanie E. N.-P. od decyzji z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wraz z dokumentami. Na dzień złożenia odpowiedzi na skargę organ nie posiadał informacji na temat rozstrzygnięcia przez Wojewodę sprawy dotyczącej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2014 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, czy przedmiotem skargi dnia 6 czerwca 2014 r. jest decyzja działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, czy też pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] maja 2014 r., znak [...] informujące o przekazaniu odwołania skarżącej organowi odwoławczemu, pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...].
Skarżąca w wyznaczonym terminie nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.
W zarządzeniu z dnia 27 sierpnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału uznał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Skarga do sądu administracyjnego, złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 721/07).
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] o uznaniu E. N.-P. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a więc decyzji organu pierwszej instancji.
W świetle powyższych uwag, skarga E. N.-P. na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.