Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lipca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. Z. (uczestnik postępowania), Wojewoda uchylił decyzję Wójta Gminy K. z dnia 21 maja 2020 r. nr [...] o odmowie wymeldowania M. Z. (skarżący) z pobytu stałego w miejscowości T. [...] i orzekł o jego wymeldowaniu.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. K. Z. wniosła o wymeldowanie M. Z. z miejsca pobytu stałego w miejscowości T. [...] [...] K.. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że opuszczenie miejsca pobytu przez M. Z. nastąpiło w czerwcu 2016 roku z powodu rozpadu małżeństwa i toczącej się od lutego 2016 roku sprawy rozwodowej. M. Z. zabrał swoje rzeczy osobiste, nie posiada klucza i dostępu do lokalu oraz nie ponosi kosztów utrzymania posesji. Jesienią 2016 roku M. Z. złożył wniosek do Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział Cywilny Rodzinny o zabezpieczenie dostępu do posesji, który wycofał w 2018 roku.
Po wszczęciu postępowania organ odebrał wyjaśnienia od obu stron postępowania oraz przesłuchał świadków wskazanych przez obie strony.
Decyzją z dnia 21 maja 2020 r. Wójt Gminy K. odmówił wymeldowania M. Z. z pobytu stałego w miejscowości T. [...] Zdaniem organu, zebrane dowody potwierdziły, że nie wystąpiła w sprawie konieczna przesłanka trwałego i dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez wymeldowania. Powodem miejsca opuszczania budynku mieszkalnego były wyjazdy M. Z. do pracy za granicę. Przebywanie za granicą związane z pracą nie jest przeszkodą prawną do posiadania miejsca pobytu stałego w Polsce. M. Z. wyjeżdżając nie zerwał całkowicie więzi z miejscem pobytu stałego. Do lokalu, w którym jest stale zameldowany miał dostęp do czerwca 2016 r., do dnia kiedy wnioskodawczyni dokonała wymiany zamków w drzwiach. Niezwłocznie po powzięciu informacji o wymianie zamków, M. Z. zgłosił to policji. Mimo niemożliwości wejścia do domu, od tamtego czasu M. Z. przejawia chęć powrotu do miejsca zameldowania.
Po fakcie wymiany zamków w drzwiach przyjeżdżał i przebywał na podwórku posesji, rozmawiał z dziećmi. Do chwili obecnej nie zabrał wszystkich swoich rzeczy, tylko te które K. Z. wystawiła z domu. Od czerwca 2016 r. M. Z. nie skoncentrował swego życia na stałe w innym nowym miejscu. Pracując w sektorze budowlanym, wykonuje pracę w różnych miejscowościach, przez co w dni robocze mieszka w hotelach, zaś w weekendy przyjeżdża do matki. Zeznał jednak, że jego wolą jest wrócić do domu w T. [...]
Organ podkreślił, że niemożliwość zamieszkiwania M. Z. w T. [...] od 2016 r. nie wynika z jego własnej woli, a spowodowane jest działaniem K. Z., która bez wiedzy M. Z. wymieniła, podczas jego nieobecności, zamki w drzwiach, a klucze zachowała tylko do własnej dyspozycji. Z tego powodu nie można uznać opuszczenia mieszkania jako dobrowolne.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła K. Z.. W jej opinii M. Z. w sposób dobrowolny i trwały opuścił dotychczasowe miejsce zamieszkania. Mieszkanie opuścił przed wymianą zamków, bez woli powrotu, co potwierdza upływ czasu – ponad 4 lata od toczącego się postępowania rozwodowego. Zaś po opuszczeniu miejsca zamieszkania nie podejmował jakichkolwiek prawnych działań mających na celu wejście w posiadanie nieruchomości. Nie partycypował w kosztach jej utrzymania. Wskazane w odwołaniu okoliczności doprowadziły do mogącego mieć wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lipca 2020 r. Wojewoda uchylił decyzję z dnia 21 maja 2020 r. i orzekł o wymeldowaniu M. Z. z pobytu stałego w miejscowości T. [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że fakt niezamieszkiwania M. Z. w domu w miejscowości T. [...] został ustalony w sposób bezsporny. Potwierdziły to obie strony postępowania i świadkowie. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że M. Z. skoncentrował swoje sprawy życiowe w R. P. u swoich rodziców. Jak sam zeznał, w czasie wykonywania pracy mieszka w hotelach robotniczych, a na weekendy przyjeżdża do mamy.
Ponadto, sądownie zostało ustalone przy nim miejsce pobytu małoletniej córki, która uczy się w pobliskiej szkole w R. P.. Stosownie do art. 35 ustawy o ewidencji ludności, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu należy rozumieć fizyczne nieprzebywanie w lokalu.
W związku z tym, wymeldowanie powinno nastąpić w sytuacji, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Jako wymaganą prawem przesłankę wymeldowania M. Z. organ odwoławczy wskazał ustanie jego zamieszkania w budynku mieszkalnym w miejscowości T. [...] A i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w R. P.. Dlatego też, powołanie się w decyzji przez organ I instancji na brak trwałości i dobrowolnego zerwania więzi przez M. Z. z miejscem stałego pobytu jako przesłankę do odmowy wymeldowania, jest błędne. Tylko faktyczne zamieszkiwanie i przebywanie w danym miejscu może świadczyć o woli przebywania i więzi łączącej osobę z tym miejscem.
Również sam zamiar powrotu do miejsca stałego pobytu w danej miejscowości, w nieokreślonej przyszłości, nie przesądza o zmaterializowaniu się tego zamiaru. Byłoby to sprzeczne z drugą z kluczowych przesłanek czynności zameldowania, jaką jest faktyczne przebywanie w danym miejscu. Przez zamiar należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów majątkowych między małżonkami na tym tle.
Odnosząc się do wskazanej przez organ I instancji przesłanki braku dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu przez M. Z. ze względu na wymianę zamków w drzwiach przez żonę K. Z., organ odwoławczy wskazał, że stoi to w sprzeczności z ustaleniami Sądu Okręgowego w L., przytoczonymi w postanowieniu w przedmiocie wniosku pozwanego o udzielenie zabezpieczenia sposobu korzystania z mieszkania. Wynika z nich jednoznacznie, że M. Z. nie wracał do domu w T., aby nie kłócić się z żoną. Dowodzi to, że już przed wymianą zamków pozwany mieszkał u swoich rodziców, a więc opuszczenie przez niego lokalu było dobrowolne. Powyższe stoi co prawda w sprzeczności z zeznaniami świadków P. G., J. Z. i Z. P. o niedobrowolnym charakterze opuszczenia lokalu przez M. Z., lecz organ odwoławczy oparł się tu na zasadzie powagi rzeczy osądzonej i ustaleniach oraz uzasadnieniu Sądu Okręgowego w L.. Świadek M. G. również potwierdził, że opuszczenie lokalu przez M. Z. miało charakter dobrowolny.
Dodatkowo M. Z. ma zapewnione dobre warunki mieszkaniowe u swoich rodziców w R. P., gdzie jak podkreślił w wyjaśnieniach złożonych w Sądzie będzie nadal mieszkał, nawet w przypadku ustalenia miejsca pobytu małoletniej [...] przy nim. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że M. Z. zaniechał utożsamiania swojego miejsca zamieszkania z domem w T., o czym świadczy m.in. to, że za zgodą żony mógł przejąć go w wyłączne posiadanie, czego jednak nie uczynił oraz fakt zaprzestania przez niego partycypowania w kosztach utrzymania domu.
Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że wobec udowodnienia faktu opuszczenia miejsca stałego pobytu przez M. Z., zasadne jest wymeldowanie z pobytu stałego w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. Z. wniósł o jej uchylenie, zarzucając:
- - naruszenie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, poprzez uznanie, że "powyższe plany uprawdopodobniają fakt, że pozwany zaniechał już utożsamiania swojego miejsca zamieszkania z domem w T." - co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionych wniosków skutkujących wymeldowaniem skarżącego z miejsca pobytu stałego;
- - rażące naruszenie przepisów art. 8,art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, błędnej jego ocenie i wyciągnięcie niewłaściwych wniosków naruszając tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady działania organów państwa na podstawie przepisów prawa, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jak też zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną, gdyż rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i naruszenia nie wystąpiły.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody dotycząca wymeldowania M. Z. z pobytu stałego pod adresem Turów [...]
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r. poz. 510), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
Z treści powyższego przepisu wynika, że organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Celem instytucji zameldowania oraz wymeldowania jest m.in. zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Zgodnie bowiem z przepisem art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy zatem, według obowiązujących przepisów prawa, celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały nie ma żadnego wpływu na sferę praw majątkowych tej osoby czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości).
Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Definicję pobytu stałego zawiera art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje korespondencję.
Natomiast opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem spraw życiowych w innym miejscu. W orzecznictwie, ukształtowanym jeszcze na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974 r. (uchylona z dniem 1 marca 2015 r. na mocy art. 92 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1464 z późn. zm.), utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 marca 2003 r. sygn. akt V SA 2323/02, z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05, z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 561/05). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, kiedy osoba dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu.
Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie, czy miało ono charakter dobrowolny odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w czerwcu 2016 r. opuścił przedmiotowy lokal, a stan ten utrzymywał się do dnia wniesienia skargi. Oceniając całokształt okoliczności dotyczących opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania i skoncentrowania następnie w innym lokalu swych interesów życiowych, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie, oznacza, że działanie to miało charakter dobrowolny i stały. Wynika to z oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 18 czerwca 2018 r. sygn. akt III C 365/16, jak też z argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi. Istotnym przy tym jest, że skarżący sam podniósł, że powodem wyprowadzki jeszcze przed wymianą zamków był dyskomfort związany ze wspólnym zamieszkiwaniem skonfliktowanych małżonków. To oznacza, że opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego w danym momencie było świadome i dobrowolne.
Nie można bowiem traktować decyzji skarżącego o opuszczeniu lokalu, podjętej z przyczyn osobistych (złe relacje z żoną), jako pozbawionej cech dobrowolności, gdyż chęć uniknięcia konfliktów z żoną niewątpliwie stanowi wyraz określonej woli strony, a nie przymusu rozumianego jako bezprawne przymuszenie do opuszczenia lokalu czy uniemożliwienie dalszego w nim zamieszkiwania. Na marginesie Sąd wskazuje, że nawet jeżeli sama przyczyna opuszczenia lokalu przez osobę, której dotyczy postępowanie w sprawie wymeldowania, nie była dobrowolna (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca), to następne trwałe przeniesienie centrum życiowego, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej zmierzającej do odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu, skoro obowiązku meldunkowego sama nie dopełniła (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 352/07).
Brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. Należy bowiem przyjąć, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. W orzecznictwie utrwalił się bowiem pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym skargę w pełni podziela, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania.
Środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne, które mogą wynikać z prawa do lokalu, o ile przysługuje ono danej osobie, albo też z przewidzianej przepisami kodeksu cywilnego ochrony posesoryjnej, to jest ochrony posiadania. Nieskorzystanie z tych środków we właściwym czasie, jak również sytuacja, gdy nie odniosły one zamierzonego skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania, skoro jego przesłanką jest fakt niezamieszkiwania w lokalu. Przeszkodę do wymeldowania stanowi uwzględnienie przez sąd powszechny stosownego roszczenia cywilnoprawnego przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek o wymeldowanie.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący podejmował skuteczne środki prawne umożliwiające mu powrót do mieszkania wobec czego, brak jest podstaw do podważenia przesłanki wymeldowania z uwagi na brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego. W szczególności nie mógł mieć w sprawie istotnego znaczenia istniejący konflikt pomiędzy skarżącym, a jego żoną oraz okoliczność wymiany przez nią zamków w drzwiach wejściowych. K. Z. wyjaśniła w sposób logiczny przyczyny wymiany zamków w przedmiotowym budynku a mianowicie przechowywanie w siedzibie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej dokumentów firmy.
Skarżący nie zaprzeczył tym okolicznościom, iż w przedmiotowym budynku mieszkalnym jednocześnie umieszczone jest biuro prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, skarżący świadomie zaniechał utożsamiania swojego miejsca zamieszkania z domem w T., o czym świadczy m.in. to, że za zgodą żony mógł przejąć przedmiotowy dom w wyłączne posiadanie, czego jednak nie uczynił oraz fakt zaprzestania przez niego partycypowania w kosztach utrzymania domu. Zwrócić należy uwagę przy tym na to, że ustalając trwałość i dobrowolność opuszczenia lokalu nie można wyłącznie poprzestawać na twierdzeniach (oświadczeniach) osoby zainteresowanej rozpatrzeniem sprawy. Trzeba zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych (wyrok NSA z 26 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2106/16, wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3427/18).
Trudno w okolicznościach niniejszej sprawy uznać by skarżący przez okres czterech lat od czasu wyprowadzenia się z przedmiotowego domu nie skoncentrował swojego centrum życiowego w innym miejscu tj. w domu swoich rodziców w R. P.. Ze sprawy prowadzonej przed Sądem Okręgowym w L. sygn. akt III C 365/16 wynika, iż nie chciał objąć w posiadanie tego domu w T. co jednoznacznie świadczy o braku zamiaru ponownego w nim zamieszkania. Wprawdzie na potrzeby sprawy niniejszej skarżący w pismach procesowych oraz zeznaniach taki zamiar zamieszkiwania w przedmiotowym domu deklarował jednak w sprawie o rozwód jego stanowisko było zupełnie inne. Świadczy to o tym, iż skarżący w zależności od charakteru sprawy składa wyjaśnienia z których mógłby odnieść korzyść prawną i korzystne dla niego rozstrzygnięcie.
Jeszcze raz podkreślić należy, że w pojęciu "miejsca pobytu", o którym mowa w przepisach ustawy o ewidencji ludności, zawarty jest element fizyczny polegający na faktycznym przebywaniu w określonym miejscu, jak i element psychiczny, który polega na zamiarze określonego zachowania. Stosownie bowiem do treści art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Sam zamiar stałego pobytu w określonym miejscu nie stanowi zaś o zamieszkiwaniu. Miejsce, w którym osoba ma zamiar stale zamieszkiwać, stanowić powinno centrum jej życiowej działalności. Muszą zatem istnieć obiektywne okoliczności faktyczne umożliwiające zrealizowanie tego zamiaru poprzez rzeczywiste przebywanie w tym miejscu. W przypadku opuszczenia lokalu wbrew woli danej osoby sam zamiar powrotu do lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie ma wpływu na wynik postępowania w sprawie wymeldowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r. w sprawie II OSK 1973/10).
Trafnie zauważył organ odwoławczy, że przez zamiar należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Sam zamiar powrotu do miejsca stałego pobytu w danej miejscowości, w nieokreślonej przyszłości, nie przesądza o zmaterializowaniu się tego zamiaru.
Decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i jest oderwana od tytułu prawnego do lokalu. Tymczasem zasadnicza część skargi skupia się wokół argumentacji budowanej na podłożu zależności czy zdarzeń o charakterze finansowym. Nie może odnieść spodziewanego skutku argumentacja skarżącego, że dom, w którym zamieszkuje była żona skarżącego i wszelkie nakłady na przedmiotową nieruchomość były jego dziełem. Dodał przy tym, że przez wiele lat, do chwili obecnej tułał się nie mając stałego miejsca pobytu a wynikało to tylko i wyłącznie z zachowania K. Z.. Podkreślić jeszcze raz należy, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal mieszkalny i nie przebywa w nim w sposób trwały co najmniej od czerwca 2016 roku. Wbrew twierdzeniu skarżącego, czynności życiowe skarżącego nie koncentrowały się w dotychczasowym miejscu stałego pobytu, a skarżący opuścił to miejsce bez wymeldowania się. Za kwestionowaniem trwałości opuszczenia lokalu nie może przemawiać pozostawienie przez skarżącego w spornym lokalu części swoich rzeczy osobistych.
W świetle art. 35 ustawy, nie świadczy to bowiem o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie, nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania. Skarżący czasami przebywał na podwórku przedmiotowego domu ale tylko w celu spotkania się z dziećmi. Jeżeli przez dłuższy czas strona, będąc zameldowana w lokalu, mieszka w innym lokalu, to tym samym daje wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami o ewidencji ludności jest nadal zameldowana. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący nie mieszka na nieruchomości w T. [...], nie ma faktycznego dostępu do budynku na tej nieruchomości, jak również nie zostało uwzględnione przez sąd powszechny stosowne roszczenie cywilnoprawne umożliwiające powrót skarżącego na przedmiotową nieruchomość, gdyż skarżący takiego roszczenia przed sądem powszechnym nie dochodził.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).