Uzasadnienie
Ł. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie obciążenie kosztami usunięcia oraz przechowywania pojazdów.
W skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, str. 731).
Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z powodu złożenia jej po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 6 października 2017 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 listopada 2017 r., a jako, że jest to dzień wolny od pracy, to ostatni dzień terminu – zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. – przypadł na dzień 6 listopada 2017 (poniedziałek) Skarga została złożona w dniu 15 listopada 2017 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tych względów skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 247 p.p.s.a.