Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. S. i R. G. działających jako Agencja Celna "[...]" - przedstawiciel pośredni spółki "[...]" sp. z o. o. w R., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] września 2004 r., uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne uzupełniające w procedurze dopuszczenia do obrotu nr [...] z dnia [...] września 2003 r., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli M. S. i R. G. działający jako Agencja Celna "[...]" - przedstawiciel pośredni spółki "[...]" sp. z o. o. w R. Dyrektor Izby Celnej, działając w trybie autokontroli, na podstawie mi. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie celne jako bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Jedynym warunkiem dokonania zmiany decyzji, w tym ostatecznej, we wskazanym trybie autokontroli, jest uwzględnienie skargi w całości.
Wskazać należy, że na skutek uwzględnienia skargi w trybie autokontroli przez organ administracji, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, ze względu na brak decyzji, która mogłaby podlegać badaniu. W tej sytuacji postępowanie podlega umorzeniu z mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej wart. 54 § 3, art. 205 § 2, w myśl którego do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zgodnie z którym opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne (w przedmiotowej sprawie stawka minimalna wynosi 2400 zł), niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Zasądzone w sentencji postanowienia koszty stanowią sumę uiszczonego wpisu sądowego, opłaty skarbowej oraz minimalnej stawki określonej w § 6 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia.