Postanowienie WSA w Lublinie z 10 maja 2007 r., III SA/Lu 68/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2007 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania celnego dotyczącego przyjęcia zgłoszenia celnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Marcinowski przewodniczący
Sędzia WSA Jacek Czaja
Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak sprawozdawca
Starszy inspektor Ewa Lachowska protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2, art. 233 § 2 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. R. od postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania celnego dotyczącego samochodu osobowego marki Jeep Grand Cherokee o nr nadwozia [...], utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo zawiesił postępowanie celne w związku z zaistnieniem sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Podstawowym zadaniem Służby Celnej w zakresie obrotu towarowego z zagranicą jest kontrola przywozu (wywozu) towarów z krajów trzecich na obszar celny Wspólnoty Europejskiej. W sprawach nienależących do właściwości organów celnych, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia lub stwierdzenia przez organ podczas kontroli celnej, że naruszone zostały przepisy dotyczące obrotu danymi towarami, organ celny informuje o tym fakcie właściwe organy nadzoru i kontroli oraz przekazują im sprawę do dalszego prowadzenia.

Zależnie od towaru organami nadzoru lub kontroli, informowanymi przez organy celne, mogą być np.: organy Policji, organy Inspekcji Ochrony Środowiska, organy Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, organy Inspekcji Weterynaryjnej. Wskazane podmioty, zgodnie z przepisami regulującymi ich uprawnienia, podejmują dalsze działania wobec towarów przywiezionych z naruszeniem zasad obrotu.

Organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w tym zakresie nie przekroczył swoich uprawnień i prawidłowo wystosował zawiadomienia do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i następnie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Zawiadomienie ww. organów Inspekcji Ochrony Środowiska w żaden sposób nie przesądza o odmowie objęcia pojazdu wnioskowaną procedurą celną bądź inną dopuszczalną procedurą celną.

Pomiędzy zawiadomieniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o przypuszczeniu przywiezienia odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu osobowego a uzyskaniem wiążącej decyzji tego organu w niniejszej sprawie. postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celnego nie toczy się, uległo wstrzymaniu i w zasadzie żadne czynności procesowe nie są podejmowane, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ tj. GIOŚ.

Zagadnieniem wstępnym jest w tej konkretnej sprawie rozstrzygnięcie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, czy przypuszczenia organu celnego pierwszej instancji co do naruszenia obowiązujących przepisów w zakresie obrotu odpadami są uzasadnione.

Przepis art. 201 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wyznacza podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego. Organ zatem w razie wystąpienia jednej z wyliczonych podstaw obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie. Z urzędu więc w trakcie postępowania ma obowiązek badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja. która wymaga zawieszenia postępowania. Art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Na postanowienie z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania celnego dotyczącego samochodu osobowego marki Jeep Grand Cherokee o nr nadwozia [...] M. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazując, że samochód. który sprowadziła. nadaje się do eksploatacji po wykonaniu napraw, co stwierdzają wszystkie opinie rzeczoznawców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę,
2. w przypadku śmierci strony (...)..
3. gdy postanowienie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oznacza, że żądanie zawarte w skardze nie może zostać rozstrzygnięte merytorycznie. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego Oddział Celny wydał postanowienie znak [...] o podjęciu postanowienia celnego dotyczącego przedmiotowego pojazdu (patrz: pismo M. R. do Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lutego 2007 r. - k. 143 akt adm. i oświadczenie M. R. złożone do protokołu na rozprawie w dniu [...] maja 2007 r.).

Uznać zatem należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w sprawie zawieszenia postępowania - utraciło poprzez podjęcie zawieszonego postępowania byt prawny. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przestało obowiązywać z dniem wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Oznacza to, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestał istnieć przedmiot zaskarżenia.

Zatem w związku z powyższym stwierdzić należy, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego zaszła przeszkoda merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. postępowanie sądowadministracyjne stało się bezprzedmiotowe ze względu na pozbawienie bytu prawnego postanowienia, które mogłoby podlegać badaniu.

W tej sytuacji postępowanie podlega umorzeniu z mocy art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym orzeczono jak w sentencji postanowienia.