Uzasadnienie
W złożonej skardze skarżący zwrócił się m. in. z wnioskiem o udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym od wpisu od wniesionej skargi. Na wezwanie referendarza skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zaznaczył, że domaga się zwolnienia w całości od kosztów sądowych.
W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżący podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, a w skład majątku rodziny wchodzi dom o pow. [...] m2, [...] budynki gospodarcze o łącznej pow. [...] m2, nieruchomość rolna o pow. [...] ha, las o pow. [...] ha oraz ruchomości: [...] pojazdów mechanicznych należących do prowadzonej przez niego firmy o łącznej wartości ok. [...] zł oraz inne trzy pojazdy mechaniczne o wartości ok. [...] zł. Na dochód rodziny w łącznej kwocie [...] zł netto miesięcznie składa się osiągany przez skarżącego dochód z prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie za pracę za pracę żony w kwocie [...] zł. Skarżący wskazał, że na jego miesięczne zobowiązania finansowe składają się następujące wydatki: raty kredytów ok. [...] zł, pożyczki ok. [...] zł, raty leasingowe ok. [...] zł, opłaty ok. [...] zł, inne koszty [...] zł.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Stosownie do art. 246 (1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oznacza, że ciężar tych kosztów w zakresie objętym prawem pomocy poniesie zamiast strony budżet państwa, czyli faktycznie inni obywatele. Dlatego też instytucja zwolnienia od kosztów sądowych, stanowiąca pomoc państwa, powinna być stosowana w sytuacjach wyjątkowych wobec osób, które pomimo największych starań, nie mogą tych kosztów uiścić ze względu na szczególnie trudną sytuację materialną (np. osób bez dochodów lub o najniższych dochodach, nieposiadających majątku).
Odnosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że sytuacja materialna skarżącego nie należy do trudnych. Skarżący i jego rodzina mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiadają znaczny majątek nieruchomy (dom, cztery budynki gospodarcze, nieruchomość rolną i leśną) i ruchomy (pojazdy samochodowe). Sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny jest stabilna, skarżący uzyskuje pokaźny dochód z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł netto miesięcznie, a jego żona osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] zł netto).
Skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu. Za przyznaniem skarżącemu prawa pomocy nie przemawia fakt, że jest on obciążony spłatą rat leasingowych, kredytów i pożyczek. Podkreślić należy, że zobowiązania cywilnoprawne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, do których należą koszty sądowe. Koszty sądowe jako należności budżetu państwa należy uiszczać na równi z innymi wydatkami obciążającymi skarżącego.
W ocenie referendarza uiszczenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie leży w granicach realnych możliwości płatniczych skarżącego. W świetle przedstawionych okoliczności dotyczących sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny należy uznać, że skarżący dysponując miesięcznymi dochodami w wysokości [...] zł netto może sfinansować koszty sądowe w sprawie niniejszej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący nie wykazał zatem wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.