Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S. i R. G. działających jako Agencja Celna "[...]" – przedstawiciel pośredni spółki "[...]" sp. z o. o. w J., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] września 2004 r., uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne uzupełniające w procedurze dopuszczenia do obrotu nr [...] z dnia [...] września 2003 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej podstawy prawnej i sentencji, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.
Na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli M. S. i R. G. działający jako Agencja Celna "[...]" – przedstawiciel pośredni spółki "[...]" sp. z o. o. w J. Dyrektor Izby Celnej, działając w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie celne jako bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Jedynym warunkiem dokonania zmiany decyzji, w tym ostatecznej, we wskazanym trybie autokontroli, jest uwzględnienie skargi w całości.
Wskazać należy, że na skutek uwzględnienia skargi w trybie autokontroli przez organ administracji, postępowanie sądowadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, ze względu na brak decyzji, która mogłaby podlegać badaniu. W tej sytuacji postępowanie podlega umorzeniu z mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, art. 205 § 2, w myśl którego do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zgodnie z którym opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne (w przedmiotowej sprawie stawka minimalna wynosi 2 400 zł), niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Zasądzone w sentencji postanowienia koszty stanowią sumę uiszczonego wpisu sądowego, opłaty skarbowej oraz minimalnej stawki określonej w § 6 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia.